Vadim Kaczan - Fotofragmenty
Wystawa, którą artysta przygotował specjalnie dla polskich widzów, nosi tytuł „FOTOFRAGMENTY“. W jej skład wchodzą prace z różnych cykli, najczęściej są to zrealizowane w przeciągu ostatnich trzydziestu lat montaże.
Prace z cyklu „Fotografie minionych lat“ powstawały pod powiększalnikiem w tradycyjnym procesie bromosrebrowym, niektóre z nich były podmalowywane akwarelami. Działo się to w odległych latach osiemdziesiątych, jeszcze w czasach Związku Radzieckiego. Taka fotografia w tamtych latach była zakazana przez komunistyczną cenzurę. Nie wolno było jej pokazywać.
Kiedy nastał czas wielkich przemian w dziewięćdziesiątym roku, Kaczan zdecydował o istotnych zmianach w swoim życiu, zrezygnował, wydawało mi się na zawsze, z fotografii. Zniszczył archiwum negatywów. Zupełnie przypadkowo ostały się nieliczne negatywy i gotowe prace, dziś pokazywane na wystawie.
Wystawa, którą artysta przygotował specjalnie dla polskich widzów, nosi tytuł „FOTOFRAGMENTY“. W jej skład wchodzą prace z różnych cykli, najczęściej są to zrealizowane w przeciągu ostatnich trzydziestu lat montaże.
Prace z cyklu „Fotografie minionych lat“ powstawały pod powiększalnikiem w tradycyjnym procesie bromosrebrowym, niektóre z nich były podmalowywane akwarelami. Działo się to w odległych latach osiemdziesiątych, jeszcze w czasach Związku Radzieckiego. Taka fotografia w tamtych latach była zakazana przez komunistyczną cenzurę. Nie wolno było jej pokazywać.
Kiedy nastał czas wielkich przemian w dziewięćdziesiątym roku, Kaczan zdecydował o istotnych zmianach w swoim życiu, zrezygnował, wydawało mi się na zawsze, z fotografii. Zniszczył archiwum negatywów. Zupełnie przypadkowo ostały się nieliczne negatywy i gotowe prace, dziś pokazywane na wystawie.
W życiu nic przypadkowo się nie dzieje! W 2003 roku po przeszło 15-to letniej przerwie artysta wrócił do pracy twórczej. Jego doświadczenia i przemyślenia wydają się, są bardzo aktualne.
Seria „Zapomniane freski mojej pamięci“ (2003) powstawała inaczej, podstawą były negatywy z lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku, skanowane i przetwarzane komputerowo. Jest to opowieść o ludziach, których artysta fotografował w latach osiemdziesiątych a właściwie o rodzinie, która zupełnie nie potrafiła znaleźć się w nowej rzeczywistości, o ojcu, który zagubiony w nowych czasach, umarł jako nędzarz na ulicy.
Stosowane w pracach montaże pozwalają autorowi w pełni przekazać swoje przemyślenia o życiu i jego sensie. Wydaje mi się, że najpełniej widać to w seriach „Świat równoległy“ i „Wewnętrzne światy“, zderzając ze sobą martwe i żywe chciałem pokazać jak krótkie jest życie. W innej serii Kaczan pokazuje rozważania o losach cywilizacji. W „Podwójnym portrecie“ chciał pokazać, że choć jesteśmy różni, to tak naprawdę tworzymy nasze sedno.
Vadim Kaczan nie jestem zwolennikiem jedynych technik, technologii i stylów czy specjalizacji w fotografii, choć dokumentalna fotografia jest mu szczególnie bliska.
Z minionego stulecia w portfolio pozostały cykle: FOTOTANDEM, ŚWIĘTO MIASTA i współczesne: EGIPT, SPACER PO MIEŚCIE oraz wiele innych. Z żalem z wielu musiał autor zrezygnować ze względu na szczupłość miejsca i problemy z transportem zagranicę.
Być może jeszcze kiedyś znajdą się one na innej wystawie! Któż to wie?
Powrót
Wystawa, którą artysta przygotował specjalnie dla polskich widzów, nosi tytuł „FOTOFRAGMENTY“. W jej skład wchodzą prace z różnych cykli, najczęściej są to zrealizowane w przeciągu ostatnich trzydziestu lat montaże.
Prace z cyklu „Fotografie minionych lat“ powstawały pod powiększalnikiem w tradycyjnym procesie bromosrebrowym, niektóre z nich były podmalowywane akwarelami. Działo się to w odległych latach osiemdziesiątych, jeszcze w czasach Związku Radzieckiego. Taka fotografia w tamtych latach była zakazana przez komunistyczną cenzurę. Nie wolno było jej pokazywać.
Kiedy nastał czas wielkich przemian w dziewięćdziesiątym roku, Kaczan zdecydował o istotnych zmianach w swoim życiu, zrezygnował, wydawało mi się na zawsze, z fotografii. Zniszczył archiwum negatywów. Zupełnie przypadkowo ostały się nieliczne negatywy i gotowe prace, dziś pokazywane na wystawie.
W życiu nic przypadkowo się nie dzieje! W 2003 roku po przeszło 15-to letniej przerwie artysta wrócił do pracy twórczej. Jego doświadczenia i przemyślenia wydają się, są bardzo aktualne.
Seria „Zapomniane freski mojej pamięci“ (2003) powstawała inaczej, podstawą były negatywy z lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku, skanowane i przetwarzane komputerowo. Jest to opowieść o ludziach, których artysta fotografował w latach osiemdziesiątych a właściwie o rodzinie, która zupełnie nie potrafiła znaleźć się w nowej rzeczywistości, o ojcu, który zagubiony w nowych czasach, umarł jako nędzarz na ulicy.
Stosowane w pracach montaże pozwalają autorowi w pełni przekazać swoje przemyślenia o życiu i jego sensie. Wydaje mi się, że najpełniej widać to w seriach „Świat równoległy“ i „Wewnętrzne światy“, zderzając ze sobą martwe i żywe chciałem pokazać jak krótkie jest życie. W innej serii Kaczan pokazuje rozważania o losach cywilizacji. W „Podwójnym portrecie“ chciał pokazać, że choć jesteśmy różni, to tak naprawdę tworzymy nasze sedno.
Vadim Kaczan nie jestem zwolennikiem jedynych technik, technologii i stylów czy specjalizacji w fotografii, choć dokumentalna fotografia jest mu szczególnie bliska.
Z minionego stulecia w portfolio pozostały cykle: FOTOTANDEM, ŚWIĘTO MIASTA i współczesne: EGIPT, SPACER PO MIEŚCIE oraz wiele innych. Z żalem z wielu musiał autor zrezygnować ze względu na szczupłość miejsca i problemy z transportem zagranicę.
Być może jeszcze kiedyś znajdą się one na innej wystawie! Któż to wie?
Powrót
