Urzekająca paralaksa - Fotografia i jej obrazy

Wystawa dokumentuje rozwój sztuki fotografii, głównie pod kątem fotografii artystycznej. Wizualną osią idei wystawy jest zdjęcie Fortunaty Obrąpalskiej Przedmiot i obraz, a kontrapunktem dla niego - obraz Józefa Mehoffera Dziwny ogród. Narracja ekspozycji ma pokazać specyfikę obrazowania w fotografii. Skupienie się na trzech immanentnych cechach fotografii - zależności od światła, od rzeczy widzialnej i od czasu - pozwoli wyróżnić najważniejsze aspekty fotografii jako środka obrazowania i doprowadzi do wskazania jej ambiwalencji mimetycznej. Podkreśli je, ale też wprowadzi wielowątkowy dyskurs wobec nich podział na trzy obszary zatytułowane (Ob)rysowanie światłem, Odcisk i powidok oraz Widzialna nierzeczywistość, aranżacja wystawy zaś będzie pełnić istotną funkcję wspomagającą narrację, przyjmując na siebie w pewnym stopniu ciężar komentarza środków wyrazu typowych dla sztuki fotografii, takich jak kadrowanie, deformacja, nieostrość, itp.

Zostaną one pokazane na konkretnych przykładach, w których jedynym lub najważniejszym medium jest fotografia, a także dzieł, które w warstwie obrazowej lub na płaszczyźnie warsztatowej odwołują się do istoty fotografii. Celem jest zwrócenie uwagi na wpływ fotografii na sposoby postrzegania świata i jego wymiarów oraz uzależnienie percepcji od wszechobecności obrazów fotograficznych.

Na wystawę wybranych zostało ok. 300 prac, głównie fotografii, ale również instalacji fotograficznych i projekcji ze zbiorów własnych, kolekcji Muzeum Narodowego we Wrocławiu i Muzeum Historii Fotografii w Krakowie, oraz z pracowni artystów i kolekcji prywatnej.

Wystawie towarzyszyć będzie katalog z tekstem E. Pontremoli na temat emancypacji obrazów, do której przyczyniła się fotografia. Wystawa wraz z katalogiem ma być próbą odpowiedzi na pytanie, jak dochodzi do przesunięcia percepcji rzeczywistości pod wpływem obrazowania fotograficznego.

Kurator - Ewa Hornowska