Tradycje konstruktywistyczne w plakacie polskim
Na wystawie znalazły się plakaty klasyków konstruktywizmu, takich jak Henryk Berlewi, Mieczysław Berman obok późniejszych mistrzów fotomontażu: Wojciecha Fangora, Romana Cieślewicza i innych. Zaprezentowane są także prace twórców abstrakcji geometrycznej i typografii, m. in.: Bogusława Balickiego, Ewy Stanisławskiej-Balickiej, Huberta Hilschera, Leszeka Hołdanowicza, Lexa Drewinskiego, Tadeusza Piechury, Sławomira Iwańskiego, Władysława Pluty i najmłodszego pokolenia artystów. W sumie, ekspozycja obejmie ponad 300 plakatów pochodzących ze zbiorów Muzeum Plakatu w Wilanowie.
Według zasad konstruktywizmu sztuka powinna przemawiać formą prostą, obiektywną i logiczną. Artysta ma przekazywać treść środkami, które dzięki swej uniwersalności będą czytelne dla każdego odbiorcy, niezależnie od jego wrażliwości artystycznej. Twórcy konstruktywizmu starali się uczynić swą sztukę funkcjonalną, na usługach przeciętnego człowieka. Tymi zasadami kierowała się awangarda artystów radzieckich lat 20. XX wieku. Były one propagowane w nowoczesnych szkołach sztuk projektowych WChUTEMAS w Związku Radzieckim, Bauhaus w Niemczech oraz w ośrodkach artystycznych Holandii, Francji, Węgier i Czech.
Do Polski ruch ten z socjalistycznej Rosji przeszczepiony został przez Władysława Strzemińskiego, Katarzynę Kobro, Mieczysława Szczukę i Teresę Żarnowerównę. Koncepcje niemieckiego Bauhausu, holenderskiej grupy De Stijl, konstruktywistów francuskich, propagował w Polsce Henryk Berlewi, studiujący na wielu uczelniach za granicą i przebywający w latach 1922-23 w Berlinie. Ideę grup Cercle et Carré, Abstraction-Création przeniósł na polski grunt, aktywny ich członek i współzałożyciel, Henryk Stażewski.
Ośrodkiem polskiej myśli konstruktywistycznej do dziś pozostaje Łódź, w której już w latach 20. XX wieku tworzyli awangardowi artyści i teoretycy tego nurtu.
Powrót
Według zasad konstruktywizmu sztuka powinna przemawiać formą prostą, obiektywną i logiczną. Artysta ma przekazywać treść środkami, które dzięki swej uniwersalności będą czytelne dla każdego odbiorcy, niezależnie od jego wrażliwości artystycznej. Twórcy konstruktywizmu starali się uczynić swą sztukę funkcjonalną, na usługach przeciętnego człowieka. Tymi zasadami kierowała się awangarda artystów radzieckich lat 20. XX wieku. Były one propagowane w nowoczesnych szkołach sztuk projektowych WChUTEMAS w Związku Radzieckim, Bauhaus w Niemczech oraz w ośrodkach artystycznych Holandii, Francji, Węgier i Czech.
Do Polski ruch ten z socjalistycznej Rosji przeszczepiony został przez Władysława Strzemińskiego, Katarzynę Kobro, Mieczysława Szczukę i Teresę Żarnowerównę. Koncepcje niemieckiego Bauhausu, holenderskiej grupy De Stijl, konstruktywistów francuskich, propagował w Polsce Henryk Berlewi, studiujący na wielu uczelniach za granicą i przebywający w latach 1922-23 w Berlinie. Ideę grup Cercle et Carré, Abstraction-Création przeniósł na polski grunt, aktywny ich członek i współzałożyciel, Henryk Stażewski.
Ośrodkiem polskiej myśli konstruktywistycznej do dziś pozostaje Łódź, w której już w latach 20. XX wieku tworzyli awangardowi artyści i teoretycy tego nurtu.
Powrót
