Tomasz Szerszeń - Historie kina i inne historie

Czy kino może być modelem formułowania emocji? Gdzie kończy się nasza prywatna historia kina, a zaczyna „życie po życiu” filmowych obrazów? I czy nie jest tak, że obrazy filmowe, uwolnione od swego kontekstu, unieruchomione w formie zdjęcia, fotosu, kadru stają się czymś, co moglibyśmy nazwać (za Jerzym Lewczyńskim) „fotografią marzeń”?

W swoim monumentalnym eseju filmowym zatytułowanym Historie kina [Histoire(s) du cinéma, 1988-98], Jean-Luc Godard daje wyraz przekonaniu, że kino produkuje obrazy żyjące własnym życiem, autonomiczne wobec filmowych opowieści, których cześć stanowią. Otwierają się one tym samym na „inne historie”, na potencjalne „życie po życiu”: wchodzące w interakcje z innymi filmami, obrazami, ich powidokami…