Tomasz Lewandowski - Cité idéale

Idea uczynienia z Paryża miasta idealnego bierze swój początek w XIX wieku. Wówczas na podstawie planów Georges-Eugène Haussmanna, prefekta miejskiego Napoleona III Bonaparte, dokonano wielkiej przebudowy stolicy. Brutalne wybicie w gęstej, organicznej strukturze średniowiecznego miasta wielkich arterii (słynnych bulwarów) wraz z budową reprezentacyjnych gmachów pozwoliły na przeobrażenie Paryża w światowa metropolię oraz nowoczesny ośrodek miejski. Dzieło Haussmanna inspirowało kolejne generacje architektów-wizjonerów.
W latach 70. i 80. XX wieku na peryferiach stolicy Francji odżyły dążenia urbanistów i architektów do stworzenia miasta idealnego, tym razem w duchu postmodernizmu. Z jego różnorodnością form, oryginalnością i banalnym nawiązywaniem do klasycznej tradycji, nowe, monumentalne założenia miejskie miały oficjalnie konkurować z modernistycznym, zdefiniowanym przez wydajność miastem–maszyną.
Na tę wystawę składa się cykl czarno-białych fotografii wykonanych w technice analogowej w 2013 roku. Przedstawia częściowo zrealizowane w ostatnich dekadach XX wieku projekty utopijnych, totalitarnych założeń urbanistycznych dla obrzeży Paryża (m.in.: Les Espaces d’Abraxas w Noisy le Grand, arch. Ricardo Bofill; Les Arènes de Picasso w Noisy le Grand, arch. Manolo Nuñez Yanowsky; Le Temple du lac and Les Arcades du lac in Montigny le Bretonneux, arch. Ricardo Bofill). Współcześnie, jako niedokończone, odstraszają pustką.

Wystawa odbywa się w ramach Programu Open Warszawskiego Festiwalu Fotografii Artystycznej 2015.

Kurator - Magdalena Durda-Dmitruk