TOMASZ CIECIERSKI - otwarcie wystawy
wernisaż: 27 lutego, godz. 18.00
TOMASZ CIECIERSKI - jest absolwentem Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (dyplom z malarstwa w 1971 roku). Jest jednym z najwybitniejszych polskich malarzy średniego pokolenia. Uczestniczył w wielu ważnych międzynarodowych wystawach, m.in. na Biennale w Sao Paulo w 1987 roku i 1994 roku, Documenta w Kassel w 1992 roku oraz „Europa, Europa” w Bonn w 1994 roku. W 1999 roku otrzymał nagrodę im. Jana Cybisa. Urodził się malarzem - jak sam mówi - i do tej pory nim pozostaje.
Malarstwo Ciecierskiego, oparte na cyklach, jest swoistym „Traktatem o malarstwie” - traktatem, który nie ma końca i powstaje w procesie życia artysty. Staje się on dowodem organicznego związku jego jako artysty i malarstwa jako niezbywalnej substancji życia. Ten trwały stan powoduje, że malarstwo nie jest jednak tautologią i jedynie rozważaniem o medialnym charakterze malarstwa, ale staje się transformacją istnienia zapisaną w „obrazie”. Artysta proponuje refleksję opartą na narracji zawierającej ciągłe rozważania nad istotą malarstwa. W jego mniemaniu, to idealne medium musi podlegać ciągłej weryfikacji tak, aby jego istota mogła się nieustannie aktualizować. Stąd też proces idealizacji malarstwa i jednocześnie jego demistyfikacji.
Powrót
TOMASZ CIECIERSKI - jest absolwentem Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (dyplom z malarstwa w 1971 roku). Jest jednym z najwybitniejszych polskich malarzy średniego pokolenia. Uczestniczył w wielu ważnych międzynarodowych wystawach, m.in. na Biennale w Sao Paulo w 1987 roku i 1994 roku, Documenta w Kassel w 1992 roku oraz „Europa, Europa” w Bonn w 1994 roku. W 1999 roku otrzymał nagrodę im. Jana Cybisa. Urodził się malarzem - jak sam mówi - i do tej pory nim pozostaje.
Malarstwo Ciecierskiego, oparte na cyklach, jest swoistym „Traktatem o malarstwie” - traktatem, który nie ma końca i powstaje w procesie życia artysty. Staje się on dowodem organicznego związku jego jako artysty i malarstwa jako niezbywalnej substancji życia. Ten trwały stan powoduje, że malarstwo nie jest jednak tautologią i jedynie rozważaniem o medialnym charakterze malarstwa, ale staje się transformacją istnienia zapisaną w „obrazie”. Artysta proponuje refleksję opartą na narracji zawierającej ciągłe rozważania nad istotą malarstwa. W jego mniemaniu, to idealne medium musi podlegać ciągłej weryfikacji tak, aby jego istota mogła się nieustannie aktualizować. Stąd też proces idealizacji malarstwa i jednocześnie jego demistyfikacji.
Powrót
