Teresa Stankiewicz - Imago

Krakowska wystawa opatrzona jest autorskim mottem wyjaśniającym pogłębiony sens obrazu: zobaczone, przypomniane, chciane żeby było, to co wiem, że gdzieś musi być.

Forma prac Teresy Stankiewicz, zarówno tych prywatnych jak i kościelnych, jest spójna, mocno zindywidualizowana, świadcząca o osobistym przeżyciu Misterium Zbawienia. Niewątpliwie doszukamy się tutaj doświadczenia ikony, ale tej sprzed podziału chrześcijaństwa na Kościoły: Zachodni i Wschodni. Inspiracją dla malarstwa Teresy Stankiewicz jest sztuka średniowiecza. W kompozycjach obrazów widać pewne zauroczenie ilustracjami z najstarszych manuskryptów. Sama artystka przyznaje, że mocnym przeżyciem artystycznym było w swoim czasie poznanieprzez nią romańskiego malarstwa rodem z Katalonii i pirenejskich kościółków, a także sztuki z greckich monastyrów. W tych doświadczeniach malarstwa religijnego należy szukać formalno-estetycznych korzeni jej sztuki. Są tu fascynacje artystki i inspiracje, ale one nie determinują twórczości krakowskiej artystki. Swobodna aranżacja powierzchni płótna, abstrakcyjna płaskość przestrzeni i częste skupianie wątków narracyjnych przy krawędziach obrazu czynią to malarstwo niezwykle nowoczesnym. Syntetyczna forma malowanych postaci i otoczenia, dążąca w swej prostocie do ideograficznego przedstawiania rzeczywistości, wiąże te prace z doświadczeniami sztuki współczesnej, a jednocześnie zachowuje liryczną subtelność i chromatyczną sensualność.

Tadeusz Boruta