Teresa Pągowska - Wielka dama polskiego malarstwa | Warsaw by Art

Artystka była ważnym uczestnikiem polskiego życia artystycznego drugiej połowy XX wieku jako wybitna malarka, działaczka i pedagog przez całe życie kształcąca młodzież - najpierw w gdańskiej, potem w łódzkiej Państwowej Szkole Sztuk Plastycznych - wreszcie, do końca życia, w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.
Głębokie zainteresowanie egzystencją człowieka, w szczególności kobiety, zdominowały jej obrazy. Postać ludzka
uogólniona, syntetyczna, niemal bliska znakowi, czasami statyczna, częściej w ruchu, samotna lub w interakcji z innymi, zderzana była brutalnie ze spokojnymi płaszczyznami tła. Całościowa, ale nie zidentyfikowana sylwetka, często wewnętrznie rozmalowana, ostentacyjnie nie respektowała „naturalnej” tektoniki ludzkiego ciała. Artystka wydobywała i unaoczniała te jego fragmenty, które „dopowiadały”, czy wręcz ujawniały malarski sens kompozycji. To, jak mówiła wielokrotnie, nie była deformacja lecz dopełnienie wymowy obrazu. Stwarzały one napięcia razem ze specyficznym używaniem koloru, gdzie agresywne biele niepokoiły oczy, czernie stabilizowały fragmenty, pozornie dowolne plamy czystych barw kontrastowały z wyciszonym wyrafinowaniem powierzchni płótna.
Niekiedy niewielki fragment wnętrza lub pejzażu sugerowały miejsce akcji, czasami zjawiało się zwierzę, owoc, czy roślina. Swoboda w posługiwaniu się formą i sposobem zapisu, prostota niby znaku, śmiałość rozwiązań kolorystycznych poddana była zawsze żelaznym regułom kompozycji, nie stabilizującym jednak, ale wprost przeciwnie podkreślającym ekspresję obrazu, niepokojącą, niejednoznaczną, lokującą się gdzieś między
tragedią a groteską.