Tadeusz Makowski 1882-1932
Tadeusz Makowski 1882-1932
Wystawa jest pierwszą od wielu lat retrospektywą twórczości Tadeusza Makowskiego, jednego z najwybitniejszych malarzy polskich. Zmarły w wieku 50 lat artysta pozostawił po sobie ogromny dorobek artystyczny. Jego bogata spuścizna została sprowadzona z Paryża do Polski w 1954 roku i zdeponowana w Muzeum Narodowym w Warszawie. Znaczna część tego zbioru została zakupiona przez Muzeum od spadkobierców.
Obecna wystawa obejmuje ponad dwieście obiektów (około 100 obrazów olejnych i ok. 60 prac na papierze), pochodzących z polskich Muzeów Narodowych - w Warszawie, Krakowie, Poznaniu, Wrocławiu oraz Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Okręgowego im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy, Muzeum im. prof. Stanisława Fischera w Bochni, Muzeum Śląskiego w Katowicach oraz od kolekcjonerów prywatnych. Zaprezentowano dzieła Makowskiego z różnych okresów twórczości z lat od 1900 do 1932: obrazy olejne, akwarele, rysunki i grafiki.
Ten obszerny wybór zawiera przykłady różnorodnych tematów, które inspirowały artystę. Są to motywy religijne, pejzaże, martwe natury, portrety, akty, kompozycje figuralne, motywy muzyczne, a przede wszystkim obrazy przedstawiające świat ulubionych bohaterów Makowskiego - dzieci ukazanych w scenach domowych, w pracowni artysty, w pejzażu wiejskim, na drodze, w przebraniach karnawałowych, w maskach. Często towarzyszą im zwierzęta i ptaki.
Na ekspozycję udało się pozyskać obrazy zaliczane do największych osiągnięć artystycznych malarza, m.in. Powrót ze szkoły, Kapela dziecięca, Czworo dzieci z trąbą, Odlot jaskółek, Szewc czy Rybak.
Prezentowane dwa autoportrety Makowskiego - wczesny z ok. 1919 roku, nastrojowy, liryczny Autoportret z paletą i ptaszkiem oraz późny z 1931 Autoportret z paletą - pokazują przemiany, jakie dokonały się w malarstwie artysty.
Wystawa, eksponowana wcześniej w Muzeum Śląskim w Katowicach, zostanie również pokazana w Muzeum Narodowym w Gdańsku (maj-lipiec 2003) i Muzeum Narodowym w Warszawie (listopad-grudzień 2003).
Powrót
Wystawa jest pierwszą od wielu lat retrospektywą twórczości Tadeusza Makowskiego, jednego z najwybitniejszych malarzy polskich. Zmarły w wieku 50 lat artysta pozostawił po sobie ogromny dorobek artystyczny. Jego bogata spuścizna została sprowadzona z Paryża do Polski w 1954 roku i zdeponowana w Muzeum Narodowym w Warszawie. Znaczna część tego zbioru została zakupiona przez Muzeum od spadkobierców.
Obecna wystawa obejmuje ponad dwieście obiektów (około 100 obrazów olejnych i ok. 60 prac na papierze), pochodzących z polskich Muzeów Narodowych - w Warszawie, Krakowie, Poznaniu, Wrocławiu oraz Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Okręgowego im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy, Muzeum im. prof. Stanisława Fischera w Bochni, Muzeum Śląskiego w Katowicach oraz od kolekcjonerów prywatnych. Zaprezentowano dzieła Makowskiego z różnych okresów twórczości z lat od 1900 do 1932: obrazy olejne, akwarele, rysunki i grafiki.
Ten obszerny wybór zawiera przykłady różnorodnych tematów, które inspirowały artystę. Są to motywy religijne, pejzaże, martwe natury, portrety, akty, kompozycje figuralne, motywy muzyczne, a przede wszystkim obrazy przedstawiające świat ulubionych bohaterów Makowskiego - dzieci ukazanych w scenach domowych, w pracowni artysty, w pejzażu wiejskim, na drodze, w przebraniach karnawałowych, w maskach. Często towarzyszą im zwierzęta i ptaki.
Na ekspozycję udało się pozyskać obrazy zaliczane do największych osiągnięć artystycznych malarza, m.in. Powrót ze szkoły, Kapela dziecięca, Czworo dzieci z trąbą, Odlot jaskółek, Szewc czy Rybak.
Prezentowane dwa autoportrety Makowskiego - wczesny z ok. 1919 roku, nastrojowy, liryczny Autoportret z paletą i ptaszkiem oraz późny z 1931 Autoportret z paletą - pokazują przemiany, jakie dokonały się w malarstwie artysty.
Wystawa, eksponowana wcześniej w Muzeum Śląskim w Katowicach, zostanie również pokazana w Muzeum Narodowym w Gdańsku (maj-lipiec 2003) i Muzeum Narodowym w Warszawie (listopad-grudzień 2003).
Powrót
