Tadeusz Lużyński - wystawa malarstwa w 40-lecie twórczości
Wernisaż: 11 października, godz. 19.00
Tadeusz Lużyński, jak przystało na zdolnego ucznia wielkiego malarza kolorysty, prof. Eugeniusza Eibischa - jest mistrzem nastroju budowanego barwą. Czy to oznacza, że jest kolorystą?
Czy postawienie na kolor oznaczać będzie rezygnację z bogactwa, jakie oferuje wykorzystanie innych środków malarskich takich jak różnorodność tematyczna, kompozycja, rysunek, kreska? Właśnie twórczość Tadeusza Lużyńskiego dowodzi, że nie musi tak być, - bowiem nie służy malarz kolorowi, lecz kolor jest na usługach malarza. Artysta, całkowicie panując nad nim, ze swobodą tworzy konteksty intelektualne, pożądane iluzje, głębie, przestrzeń, atmosferę, nastroje - co wszystko razem wzięte decyduje o energii zdarzenia malarskiego, które urzeczywistnia się na płótnie. Jest to szczególnie widoczne w pejzażach i martwych naturach Tadeusza Lużyńskiego. Tu każda barwna plama, każda smuga koloru użyta jest jako walor zarówno konstrukcyjny, jak i emocjonalny. Świadczy to o biegłości warsztatowej autora, która w połączeniu z temperamentem artystycznym owocuje bogactwem, różnorodnością przedstawień i sposobów obrazowania. To tylko potwierdza, że właśnie w kolorze zawiera się największy potencjał heterogeniczności malarskiej, w której artysta odnalazł własny styl, charakter i tożsamość artystyczną.
Malarz doskonale wykorzystuje jeszcze jeden aspekt koloru, jaki zawiera się w materialności farby. Potrafi czynić z tej materialności dodatkowego "twórcę" obrazu, to uciekając od niej , czyli dążąc do gładkości , to wręcz ekscytując się jej fakturą, czyli grając na zgrubieniach, impastach, nawarstwieniach.
Słowem - Lużyński czyni z kolorem wszystko, na co pozwala mu biegłość warsztatu i intuicja wiedziona wyobraźnią. Zauważmy bowiem jeszcze, iż dążeniem artysty nie jest odwzorowywanie, odzwierciedlanie rzeczywistej scenerii natury. W naturze znajduje inspirację. Pejzaże jego mają własne światło, to zmniejszające strefę cienia, to uwypuklające pewne określone miejsca czy przedmioty, w celu zasugerowania jakiegoś znaczenia, a przede wszystkim stworzenia pożądanego nastroju. Jest w tym obrazowaniu prostota, bezpretensjonalność, szczerość. Walory te zjednują autorowi wielu wielbicieli jego sztuki.
Powrót
Tadeusz Lużyński, jak przystało na zdolnego ucznia wielkiego malarza kolorysty, prof. Eugeniusza Eibischa - jest mistrzem nastroju budowanego barwą. Czy to oznacza, że jest kolorystą?
Czy postawienie na kolor oznaczać będzie rezygnację z bogactwa, jakie oferuje wykorzystanie innych środków malarskich takich jak różnorodność tematyczna, kompozycja, rysunek, kreska? Właśnie twórczość Tadeusza Lużyńskiego dowodzi, że nie musi tak być, - bowiem nie służy malarz kolorowi, lecz kolor jest na usługach malarza. Artysta, całkowicie panując nad nim, ze swobodą tworzy konteksty intelektualne, pożądane iluzje, głębie, przestrzeń, atmosferę, nastroje - co wszystko razem wzięte decyduje o energii zdarzenia malarskiego, które urzeczywistnia się na płótnie. Jest to szczególnie widoczne w pejzażach i martwych naturach Tadeusza Lużyńskiego. Tu każda barwna plama, każda smuga koloru użyta jest jako walor zarówno konstrukcyjny, jak i emocjonalny. Świadczy to o biegłości warsztatowej autora, która w połączeniu z temperamentem artystycznym owocuje bogactwem, różnorodnością przedstawień i sposobów obrazowania. To tylko potwierdza, że właśnie w kolorze zawiera się największy potencjał heterogeniczności malarskiej, w której artysta odnalazł własny styl, charakter i tożsamość artystyczną.
Malarz doskonale wykorzystuje jeszcze jeden aspekt koloru, jaki zawiera się w materialności farby. Potrafi czynić z tej materialności dodatkowego "twórcę" obrazu, to uciekając od niej , czyli dążąc do gładkości , to wręcz ekscytując się jej fakturą, czyli grając na zgrubieniach, impastach, nawarstwieniach.
Słowem - Lużyński czyni z kolorem wszystko, na co pozwala mu biegłość warsztatu i intuicja wiedziona wyobraźnią. Zauważmy bowiem jeszcze, iż dążeniem artysty nie jest odwzorowywanie, odzwierciedlanie rzeczywistej scenerii natury. W naturze znajduje inspirację. Pejzaże jego mają własne światło, to zmniejszające strefę cienia, to uwypuklające pewne określone miejsca czy przedmioty, w celu zasugerowania jakiegoś znaczenia, a przede wszystkim stworzenia pożądanego nastroju. Jest w tym obrazowaniu prostota, bezpretensjonalność, szczerość. Walory te zjednują autorowi wielu wielbicieli jego sztuki.
Powrót
