Sztuka indywidualności. Promocja albumu

Urodził się w Krakowie. W 1940 rozpoczął studia w krakowskiej Kunstgewerbeschule. Od 1944 członek Polskiej Akademii Umiejętności. Członek Grupy Młodych Plastyków i Grupy Krakowskiej. W latach 1976-1992 profesor ASP w Krakowie.
Malarz, rysownik, scenograf, twórca kompozycji figuralnych, martwych natur, aktów, pejzaży i obrazów sakralnych, w których łączy elementy nowoczesne z wpływami sztuki bizantyjskiej (Podwójny portret, Toaleta, Martwa natura fantastyczna); jego niepowtarzalny styl charakteryzuje się stosowaniem płaskiego układu barwnych plam obwiedzionych czystą linią konturu i syntetyzującym widzeniem codzienności; ikoniczność jego malarstwa o tematyce sakralnej polega na przywołaniu mistyki ruskich lub bizantyjskich ikon oraz na geometrycznych podziałach wyodrębniających centrum i pobocze kompozycji. Jest autorem licznych polichromii w kościołach (m.in. w kościoła św. Ducha w Nowych Tychach, kościoła w Wesołej koło Warszawy, cerkwi w Lourdes we Francji) oraz ikonostazów (np. w cerkwi Zaśnięcia Matki Bożej w Krakowie); Kraków-Azory, 1978, kościół Św. Ducha w Tychach), ikonostas cerkwi prawosławnej w Krakowie (1972). Ponadto prace w licznych zbiorach muzealnych w Polsce i w kolekcjach prywatnych (USA, Kanada, Francja, Niemcy).

Urodził się w 1894 r w Warszawie, zmarł w 1988 tamże. Studia w warszawskiej SSP pod kierunkiem S. Lentza. Debiutował na wystawie grupy formistów. Jeden z inicjatorów nurtu konstruktywistycznego w polskim malarstwie.Założyciel grupy Blok Kubistów, Suprematystów i Konstruktywistów. Ściśle związany z międzynarodowymi grupami artystycznymi działającymi w Paryżu - Cercle et Carre, Abstraction-Creation. Wystawiał zarówno w Polsce jak i zagranicą. Współredagował pismo "L`art. Contemporain - Sztuka Współczesna". Zajmował się publicystyką i teorią sztuki. Był jednym z twórców Międzynarodowej Kolekcji Sztuki Nowoczesnej w Łodzi, otwartej dla publiczności w 1931 r. Po wojnie związany z Galeria Krzywe Koło w Warszawie. Inicjator powołania do życia Galerii Foksal w 1955 r. W twórczości artysty odnależć można wpływy kolejnych nurtów awangardy XX w - od kubizujących prac przez konstruktywizm do abstrakcji geometrycznej. Przez ponad 20 lat tworzył reliefy, zarzucając prace malarskie. Twórca "białych obrazów" - pustych płaszczyzn z ledwie zaznaczonymi liniami. Artysta uznany przez międzynarodową krytykę za jednego z twórców sztuki XX wieku.

Studiował Historię Sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz malarstwo na krakowskiej ASP w pracowniach J. Fedkowicza i Z. Pronaszki. W latach 50. XX wieku związał się z warszawską Galerią Krzywe Koło, miał tu wystawy indywidualne w 1957 i 1959 roku. W 1955 roku wziął udział w wystawie w Arsenale. Od 1961 roku wykładał na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie, a w 1983 Senat Akademii wybrał go na Rektora, lecz ówczesne władze nie zatwierdziły tego wyboru. W roku 1996 odszedł na emeryturę. Maluje obrazy abstrakcyjne, w których w różnych relacjach wiąże problemy materii, światła i przestrzeni. Posługuje się głównie płaszczyzną, linią, kolorem, fakturą. Kolejne okresy twórczości są dążeniem ku maksymalnej redukcji form i uniwersalnej metafory. W latach 80. artysta podjął poszukiwania form i układów kompozycyjnych, które mogłyby stać się plastycznym ekwiwalentem pojęć werbalnych - cykl Malowanie Dziesięciorga Przykazań (1986).
Uważany jest za wybitnego reprezentanta awangardy malarskiej.

Urodził się w Denain we Francji. W latach 1945-46 studiował w Ecole des Beaux-Arts w Valenciennes. Do Polski pr4zejechał w 1950. Artysta od 1953 nie opuszczał sanatorium Bukowiec, gdzie leczył się na gruźlicę i gdzie po blisko 20 latach pobytu zmarł. Architektura i otoczenie sanatorium były też najczęstszymi motywami jego prac, choć nie zawsze traktowanymi dosłownie. W przypadku tej wczesnej pracy, powstałej w drugim zaledwie roku jego samodzielnej twórczości, bardziej chodzi o aurę miejsca i związane z nim przeżycia. Świadczy o tym fragment listu do prof. Stanisława Dawskiego z 15 IV 1960 (cyt. za: Irena Jakimowicz, Józef Gielniak, seria W kręgu sztuki, Arkady, Warszawa 1982, s. nlb.):W dalszym ciągu dłubię ten sam linoryt pt. „Mój czarodziejski Bukowiec”, tytuł trochę śmieszny! Ponieważ treść jego związana jest przede wszystkim z leczeniem, z pewnymi stopniami, objawami, skutkami choroby, dedykuję go dr Warszewskiemu (...). Fragment ten pośrednio mówi też o trybie pracy artysty.
Miał 19 wystaw indywidualnych w kraju i 3 za granicą (Wiedeń, Kopenhaga, Florencja). Brał udział w wystawach zbiorowych. Od 1966r. był członkiem Société Internationale des Graveurs sur Bois "XYLON". W 1963r. dostał nagrodę na V Biennale Grafików w Lublanie, w 1966r. dwie nagrody (regulaminową i fundowaną) na I Międzynarodowym Biennale w Krakowie. W 1967r. otrzymał nagrodę na Międzynarodowej Wystawie Grafiki w Vancouver, a w 1972r. nagrodę na II Międzynarodowym Biennale Grafiki w Fredrikstad. Laureat Nagrody Państwowej.