Sylvie Eyberg i Paweł Zareba - Double one
Podczas gdy Eyberg na Biennale w Wenecji reprezentowała w roku 2003 Belgię (razem z Valerie Mannaerts), Paweł Zaręba przez długi czas stronił od wystaw.
Eyberg okraja powszechne dostępne zdjęcia z czasów do lat osiemdziesiątych, przeistacza ich treści we własną siłę narratorską. Powiększa czarno-białe fotografie, łączy z fragmentami tekstów, przez przycinanie i powiększanie tekstu powstaje dwujęzyczny układ liryczny. Olbrzymie powiększenie fragmentów zdjęć przekształca raster druku w wielko formatowy efemeryczny nośnik obrazu, w przezroczystą zasłone jednobarwnych punktów rastra.
Zaręba szuka wyrazu na granicach jednobarwności, materii i faktury. W niektórych swoich obrazach kontynuuje konsekwentnie monochromie swojego malarstwa i uzupełnia „kolor jako autonomiczną jakość” (Winfried Konnertz) o aspekt lustrzanego odbicia, czyniąc obserwatora i przestrzeń elementami obrazu.
Powrót
Eyberg okraja powszechne dostępne zdjęcia z czasów do lat osiemdziesiątych, przeistacza ich treści we własną siłę narratorską. Powiększa czarno-białe fotografie, łączy z fragmentami tekstów, przez przycinanie i powiększanie tekstu powstaje dwujęzyczny układ liryczny. Olbrzymie powiększenie fragmentów zdjęć przekształca raster druku w wielko formatowy efemeryczny nośnik obrazu, w przezroczystą zasłone jednobarwnych punktów rastra.
Zaręba szuka wyrazu na granicach jednobarwności, materii i faktury. W niektórych swoich obrazach kontynuuje konsekwentnie monochromie swojego malarstwa i uzupełnia „kolor jako autonomiczną jakość” (Winfried Konnertz) o aspekt lustrzanego odbicia, czyniąc obserwatora i przestrzeń elementami obrazu.
Powrót
