Supeł - Basia Banda i Michał Jankowski

Wystawa Supeł prezentuje najnowsze kolaże Basi Bańdy i Michała Jankowskiego. Artyści podejmują dialog, w którym ustalają/negocjują co jest wspólne dla ich twórczości, a co ich różni. Zaproponowany przez nich tytuł wystawy, z jednej strony można odnieść do pomysłu powiązania ze sobą i pokazania razem – prac dwójki artystów pochodzących z Zielonej Góry, z drugiej strony określa inherentną właściwość ich dzieł – splątanie form, sensów, skojarzeń i odniesień. Tym samym widz staje przed złożoną zagadką – wymagającą zręczności lub aleksandryjskiego sprytu. Synonimem słowa „supeł” jest słowo „węzeł”. Według mitu Aleksander Macedoński przeciął mieczem słynny Węzeł Gordyjski lub – według innej wersji – rozmontował związany nim dyszel i jarzmo. Czy zatem rozdzielenie złączonych ze sobą elementów byłoby rzuconym przez artystów wyzwaniem dla widza? Odpowiedzią na to wyzwanie może być jednak zgoda na niejednoznaczność i potraktowanie supła jako metafory nowej hybrydalnej jakości, której nie da się na powrót sprowadzić do jej części składowych. Czym zatem jest ta nowa jakość ?
Włączona do sztuki przez kubistów technika kolażu polega na swobodnym kojarzeniu ze sobą materiałów, wątków i motywów zaczerpniętych z rozmaitych źródeł, wyrwanych z obcych sobie porządków i kontekstów. Przypomina pracę marzenia sennego, które S. Freud nazywał zgęszczeniem, nie liczącym się z regułami i logiką realności, zrywającym związki przyczynowo – skutkowe i ukazującym świat w kontekście absurdu, błędu i groteski. Kolaż był jedną z ulubionych technik zbuntowanych przeciw obowiązującym kryteriom estetycznym dadaistów i nawiązujących do psychoanalizy surrealistów. Technika kolażu umożliwia przedstawienie świata wewnętrznego i należących do niego uczuć i emocji oraz ekspresję nieskrępowanej, omijającej cenzurę, wyzwolonej z poczuć winy wyobraźni.
Na wystawie Supeł prezentowane są kolaże z cyklów Recykling Basi Bańdy oraz Parszywa dwunastka Michała Jankowskiego. Basia Bańda posługuje się materiałem z odzysku – fragmentami wyciętymi z własnych „nieudanych”, odrzuconych wcześniej obrazów – akwarel. Wycięte motywy włącza w nowy kontekst graficzno-malarski, który czasem uzupełnia motywem z fotografii. Michał Jankowski czerpie głównie czarno-białe fragmenty ze starych książek i albumów. Tworzy monochromatyczne kompozycje nawiązujące do estetyki dadaizmu i surrealizmu. Oboje ukazują niepokojący świat zwierzęco-ludzkich hybryd, w którym pojawiają się motywy bólu i ekstazy, sadyzmu i masochizmu, rozkoszy i cierpienia.


Powrót