Stanisław Zbigniew Kamieński - Obrazy z lat 1988 - 2009
Wśród około 30 wystaw indywidualnych w Polsce i kilku za granicą nie było ani jednej pokazującej samo malarstwo, bo też obrazów nie malowałem wielu. Owszem, tu w Krakowie w ramach wystaw jednego dużego obrazu pokazałem na ścianie Teatru STU w 1988 r. swoje obrazy dwukrotnie, w 1993 roku urządziłem w związku z zamknięciem przewodu habilitacyjnego
dużą wystawę w auli budynku rektoratu ASP w Warszawie, na której przeważało malarstwo, dwa duże moje obrazy zdominowały też wystawę indywidualną w Kunstcentrum De Twe Wezen w miasteczku Enkhuizen w Holandii w 2002 r. Wystawa w Galerii /Krypta u Pijarów/ jest jednak pierwszą ekspozycją prezentującą same obrazy na płótnie, to również wystawa retrospektywna, pokazująca mój dorobek w tej dziedzinie z okresu 1988-2009; duże obrazy z 1988 r. przypominam poprzez dokumentację
fotograficzną autorstwa Jana Bujnowskiego, same obrazy uległy niestety (jeden częściowemu, drugi całkowitemu) zniszczeniu przez wichurę podczas pokazu na otwartym powietrzu w Sewilli.
Dlaczego zdecydowałem się pierwszy raz na wystawę samego malarstwa? Zapewne duży wpływ w podjęciu takiej decyzji miało samo wnętrze galerii, które znam od wielu lat i lubię. Aby zapanować nad tą przestrzenią, aby jej świetne rozwiązanie architektoniczne nie zdominowało pokazywanych prac, postanowiłem umieścić w tej przestrzeni (zgodnie z jej porządkiem,
a może zakłócając go, tego jeszcze nie wiem pisząc tekst) kilkanaście dużych płaszczyzn obrazów zamiast wielu małych formatów rysunkowych. Zresztą przygotowuję na rok 2010 wystawę rysunków w Muzeum Manggha, nie ma więc sensu pokazywanie ich wcześniej. Ale najważniejsza jest chyba potrzeba zobaczenia swoich obrazów razem w jednym miejscu, nie miałem
takiej okazji od 1993 roku; od tego czasu minęło ponad 15 lat i powstało kilka nowych prac malarskich.W katalogu, wydanym przez Miejską Galerię Sztuki w Zakopanem w związku z moją wystawą indywidualną w grudniu 2005 r., opublikowałem rozmowę z krytykiem sztuki Wiesławą Wierzchowską, część rozmowy poświęciliśmy mojemu malarstwu i temu, jak je rozumiem.
Sądzę, że to, co wówczas powiedziałem nie straciło swojej aktualności i mogę fragmenty naszej rozmowy powtórzyć jako komentarz do obecnej wystawy. /Stanisław Zbigniew Kamieński/
Powrót
