Stanisław Sacha Stawiarski - Malarstwo

Urodzony w 1941 roku. Edukację artystyczną rozpoczął w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych w Krakowie, gdzie w 1962 roku złożył egzamin maturalny. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni prof. Hanny Rudzkiej-Cybisowej. W 1969 roku uzyskał dyplom malarski z wyróżnieniem. W tym samym roku ukończył również Studium Pedagogiczne przy krakowskiej ASP. W roku 1970 wyjechał do Paryża i odbył roczne studia w paryskiej Beaux Arts. W 1973 roku został członkiem ZPAP w Krakowie, a w 1975 Związku Artystów Malarzy w Saint Tropez. Od roku 1977 należy do Francuskiego Związku Artystów.
W roku 1989 został powołany na członka Międzynarodowej Akademii Literatury, Sztuki i Nauki „Greci Marino", która w uznaniu jego zasług artystycznych przyznała mu tytuł profesora. Nazwisko artysty figuruje w „Who is who" (Lozanna, Szwajcaria) oraz ostatnim wydaniu „Benezit" (Griind, Paris, 1999).
Jego obrazy znajdują się w kolekcjach prywatnych i Muzeum Ziemi Kłodzkiej w Kłodzku.
Wystawy indywidualne:
1975 - Sorbona - Centrum Cywilizacji i Kultury Polskiej - Paryż 
1975 - Galeria „Vision Nouvelle" - Paryż 
1978 - Galeria „Desa" - Kraków, Poznań, Wrocław 
1999 - Galeria Krzysztofa Kamyszewa - Chicago
- Galeria „Bellotto" - Warszawa
- Muzeum Ziemi Kłodzkiej - Kłodzko
Wystawy zbiorowe:
Saint Tropez, Obernai, Nicea, Le Mans, Berlin, Sztokholm, Helsinki, Osaka, Kraków, Kijów, Ouebec, La Jola (USA), Chicago, Paryż, Ramatuelle, Gassin
Nagrody:
1978 - srebrny medal w Obernai
1980 - wyróżnienie na Salonie w Marsylii
1985 - wyróżnienie w Grand Palais w Paryżu


„…Krajobrazy Stawiarskiego są współcześnie malowanym „hymnem do słońca”, są z jednej strony zapisem rzeczywistości, z drugiej zaś odnajdywaniem malarskich środków, by to olśnienie rzeczywistością uchwycić i przechować. Aby to uczynić artysta buduje obraz światłem, przestrzenią, kolorem i kontrastem. Tyleż samo w tych obrazach przywiązania do najlepszych tradycji, ile własnego ryzyka by zwyczajnie mówić o świecie.
Niewątpliwie krajobrazy są najpełniejszym dziełem Stawiarskiego, ale przecież równie wnikliwie patrzy on na człowieka. Stawiarski jest bowiem obserwatorem czujnym i uważnym: jego bohaterowie zostają uchwyceni jakby z zaskoczenia, jak w filmowym kadrze. Sam zresztą jest jednym ze swoich bohaterów. Wystarczy spojrzeć jak uważnie artysta spogląda na siebie malując wyraziste i mocne w kolorze autoportrety. Kto wie, może krajobraz jest obszarem radości malarza, a pojawienie się człowieka oznacza niepokój, rodzaj bardziej dramatycznej deformacji?...”



Powrót