Stanisław Fijałkowski - Zupełnie nowa autostrada

Zupełnie nowa autostrada to pokaz najnowszych prac Fijałkowskiego będących swego rodzaju syntezą problemów pojawiających się w dyscyplinach, uprawianych przez artystę – rysunku, grafice, malarstwie [...] Warto tu przypomnieć, że Fijałkowski dosyć długo „przygotowywał się” do sformułowania własnego zakresu problematyki i własnego stylu obrazowania. Że poprzedziło go przyswajanie sobie lekcji abstrakcji i surrealizmu, a przede wszystkim nauk Strzemińskiego, którego był gorliwym uczniem. Że wielkie znaczenie dla jego dojrzewania artystycznego miały pisma Kandińskiego i teorie Junga. Fijałkowski nie ukrywa znaczenia tego artystycznego i filozoficznego podglebia, czerpie z niego obficie i wyciąga wnioski ważne dla wykreowania swego oryginalnego universum. Twarde, abstrakcyjne formy pozbawia doktrynalnej jednoznaczności przez odkształcanie i zmiękczanie ortodoksyjnej geometrii, nie umniejszając jednak ich siły i wyrazistości. Kreska, odgrywająca w pracach artysty ogromną rolę, często stanowiąca główny budulec grafiki czy rysunku, traci sztywność, staje się elastyczna, podatna na ruch, zdecydowana i równocześnie uległa. Elementy figuratywne – człowiek, droga, przedmiot – uogólnione w płaskie sylwety, równoważne ze wszystkimi pozostałymi komponentami dzieła – przypominają o jedności świata. Symbole, znaki lub ich napomknienia stają się formami, budującymi raczej symboliczne sytuacje niż jednoznaczne przesłanie. Nic nie jest ostateczne, wszystko może ulec metamorfozie, otwarte na nowe możliwości skomponowania, mimo, że każda praca jest spełniona do końca. Jednak Fijałkowski sprawdza otwierające się drogi (stąd zapewne cykle) zwracając szczególną uwagę na specyfikę warsztatu, pilnie słuchając narzędzi i tworzywa.

Wydaje się, iż w miarę upływu czasu rośnie jego uszanowanie dla warsztatu najpierw opanowanego po mistrzowsku w rysunku i grafice i podporządkowanego wizji artysty, później traktowanego jako partner w tworzeniu, co ujawniają najnowsze obrazy. To, co artysta wcześniej wydobywał z materii rysunkowej, malarskiej i graficznej jak gdyby oddzielnie, teraz zdaje się gromadzić razem na płótnie, poddając weryfikacji i reinterpretacji. Nie tylko dlatego, że sięga po motywy i tematy ze swoich uprzednich prac, malując na przykład „zupełnie nowe autostrady” w polemice ze swoim sławnym cyklem, ale dlatego, jak mówi, „żeby wykorzystać ich elementy do stworzenia zupełnie nowej sytuacji”. I tak właśnie czyni sumując doświadczenia różnych dyscyplin.


Powrót