Stanisław Cukier - Rzeźba. Bóg i forma

Rzeźby i plakiety artysty są przedstawione na wystawie w trzech wzajemnie przenikających się przestrzeniach: Bóg, Rozmowa i Człowiek. Cukier uprawia rzeźbę figuratywną, sięga do „rzeczy pierwszych” rzeźbiarza, do figury, portretu, wątków religijnych. I choć rzeźbiarz nie wychodzi poza ten pozornie wąski krąg motywów, to wyjątkowo jasno dostrzegamy w jego dziele wizję człowieka i - w konsekwencji - koncepcję figury. Jedynym tematem jego prac jest postać ludzka, figura. Niekiedy tylko pojawiają się w niewielkich reliefach jakieś wnętrza, które przed chwilą opuścił człowiek. Pracuje w klasycznych, tradycyjnych materiałach - w wosku modeluje, odlewa w brązie. Posługuje się technikami rzeźbiarskimi o wielowiekowej tradycji, sam mistrzowsko opanował techniki odlewnicze, perfekcyjnie używa wyrafinowanych patyn. Rzeźbi także w drewnie, które zna znakomicie, jako absolwent szkoły Kenara. Nie interesują go nowe materiały i technologie. Podobnie jak - tak charakterystyczne dla sztuki XX i XXI wieku - poszerzanie granic uprawianej przez siebie dyscypliny. Całą swoją twórczością zaświadcza o rzeźbie figuralnej, o formie oszczędnej, lapidarnej, konkretnej, celnej i stosownej.