Spotkanie twórców - współcześni malarze polscy i bułgarscy

Urodził się w 1942 w Warszawie. W 1969 uzyskał dyplom warszawskiej ASP, w pracowni A. Kobzdeja. Rok później zakładał warszawska grupę "Aut", której programem były: "polski styl, polska figuracja, polska egzotyka". W 1992 został rektorem prywatnej Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie. Antoni Fałat często wykorzystuje fotografie rodzinne, które służą mu jako wzory do swych obrazów, w których również dominuje "fotograficzna" kolorystyka (czarny, biały, szary) czasem wzbogacona zielenią, bądź ultramaryna. Duża cześć jego prac związana jest tematycznie z polska rzeczywistością: cykl "Portrety Polskie", "Polska Faraonów".

Antoni Fałat. Artysta malarz. Twórca i rektor Europejskiej Akademii Sztuk. Studia w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Dyplom z wyróżnieniem w roku 1969 w pracowni Aleksandra Kobzdeja.
Współzałożyciel Grupy „Aut” ( Aut Pictura Aut Nihil). Inicjator ruchu artystycznego „O poprawę”.
Brał udział w Festiwalach Malarstwa Polskiego w Szczecinie (1970, 1974, 1978, 1980), w Festiwalach Sztuk Pięknych w warszawskiej Zachęcie (1970, 1972, 1974). W latach 80-tych uczestniczył w ruchu kultury niezależnej. W latach 1992-96 był członkiem Rady Kultury przy Prezydencie RP.
W 1997 roku otrzymał Medal Komisji Edukacji Narodowej. Laureat Złotego Medalu na III Festiwalu Sztuk Pięknych Zachęta oraz Złotego Medalu Bielskiej Jesieni. W roku 2005 prezentacja malarstwa w ONZ w Genewie. Prace w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Krakowie, Gdańsku, Galerii Zachęta, Muzeum w Gandawie, Muzeum Puszkina oraz Instytucie Sztuki w Moskwie.
Współpracuje z Galerią Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej.

Zajmuje się rzeźbą i rysunkiem oraz instalacją i eksperymentalnym filmem animowanym. W latach 1983-1989 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie na Wydziale Rzeźby w pracowni prof. prof. Jerzego Jarnuszkiewicza, Stanisława Kulona i Grzegorza Kowalskiego oraz Rysunku w pracowni prof. Mariana Czapli. W roku 1989 obronił pracę dyplomową, której główną częścią była grupa figuralna Kuszenie św. Antoniego, pod kierunkiem prof. Grzegorza Kowalskiego. W latach 1990-1992 w ramach stypendium Fundacji Notoro i Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku realizował tryptyk monumentalnych rzeźb z brązu Jeździec Polski. W latach 1993-1994 był stypendystą Fundacji Kultury. W 1997 roku otrzymał wyróżnienie za rzeźbę Kain i Abel na wystawie Sacrum w Częstochowie. W latach 2004-2005 był stypendystą Kulczyk Foundation. Trzykrotnie (1994, 1999, 2008) nominowany do nagrody Paszporty Polityki. Jest autorem ponad siedemdziesięciu wystaw indywidualnych, brał udział w ponad stu dwudziestu wystawach zbiorowych w Polsce i za granicą. Debiutował jeszcze jako student, kilkakrotnie przed dyplomem prezentując w Dziekance i na ASP akcje i rzeźby. Prace te wpisywały się w nurt nowoekspresyjny w sztuce młodych. Również w późniejszej twórczości artysta reprezentuje styl oparty na ekspresjonistycznych środkach wyrazu: uproszczeniu i zbrutalizowaniu bądź zdeformowaniu kształtów, przerysowaniu szczegółów i proporcji, w rzeźbie w drewnie - wprowadzeniu ostrej polichromii. Na wyraz jego rzeźb oddziałała też sztuka ludowa i prymitywna, w tym charakterystyczne cechy formalne figur i masek afrykańskich. Artysta chętnie podejmuje motywy i tematy antyczne, podając je w zgoła nieklasycznej formie. Drugim ulubionym jego wątkiem są tematy biblijne i chrześcijańskie, często poddawane – poczynając od drastycznego dyplomu – interpretacji i uaktualnieniom dalekim od kanonu i doktryny. Twórczość Ambroziaka, wcześnie dostrzeżona i doceniona, była wielokrotnie pokazywana na wystawach, wśród których zwracają uwagę wspólne prezentacje z malarzem-ekspresjonistą Eugeniuszem Markowskim. Związany od 1990 z Fundacją NOTORO (sponsorem wspomnianego cyklu „Jeździec Polski”), uczestniczył w organizowanych przez nią wystawach i sympozjach. Często wystawiał za granicą, szczególnie w Niemczech. Jego prace były też prezentowane na przeglądowych lub problemowych wystawach sztuki polskiej, jak: „Konfrontacje Artystyczne Toruń´91”, „Wokół rzeźby polskiej lat 70. i 80.”, Orońsko 1995, „Figura w rzeźbie polskiej XIX i XX wieku”, Orońsko-Warszawa 1998-1999, „Wojna w człowieku”, Orońsko 2001, „W stronę Innego”, BWA Katowice 2006.
Od roku 2005 artysta zaczyna posługiwać się nowym materiałem takim jak silikon/ powstaje cykl „Niewiniątka” 2006/7, oraz żywicą epoksydową / cykl „Laleczki”2008/9, „Opuszczone” 2010,„Szklane paciorki’2011/12, oraz wprowadzać animację i nagrania dźwiękowe jako integralne części projektów/ powstały filmy animowane: „Pokój” 2010,”Baranek” 2011, „Łąka” 2012/
Prace artysty znajdują się w zbiorach muzealnych oraz kolekcjach prywatnych w kraju oraz za granicą: m.in. Muzeum Sztuki Współczesnej Radom, Muzeum Okręgowe Toruń, Muzeum Rzeźby Współczesnej CRP Orońsko, Muzeum Akademii Sztuk Pięknych Warszawa, Muzeum Okręgowe Bielsko-Biała, Centrum Sztuki Współczesnej Galeria El, Międzynarodowa Kolekcja Sztuki Współczesnej „Notoro”, „Stary Browar” Poznań, Kolekcja „Zachęty” Poznań, Galeria Miejska „Arsenał” Poznań, Kunsthalle Exnergasse Wiedeń, Hotel Intercontinental Wiedeń, Galeria Promocyjna – Fundacja EXIT Warszawa, Fundacja Kultury Warszawa, Kolekcja Art.&Business Warszawa Kunstbahnhof Herrnhut Niemcy, Elbach/Eubabrun Plauen Niemcy oraz w prywatnych kolekcjach w Polsce, Austrii, Francji, Niemczech, Belgii, Szwajcarii, Wielkiej Brytanii, Kanadzie, Luksemburgu i Szwecji.

Urodził się w Warszawie, studiował na Wydziale Malarstwa warszawskiej ASP w pracowni prof. Tadeusza Dominika, a dyplom z wyróżnieniem otrzymał w 1974 roku. Kształcił się także w Pracowni Klasycznych Technik Tkackich prof. Mieczysława Szymańskiego oraz prof. Zbigniewa Gostomskiego i w tej pracowni był asystentem, a od 1989 roku jej szefem. Obecnie prowadzi zajęcia ze Struktur Wizualnych na Wydziale Grafiki warszawskiej ASP.
Brał udział w ponad 60 wystawach zbiorowych i 20 indywidualnych. Jego prace są w kolekcjach w 11 krajach. W latach 2006-2010 był prezesem Okręgu Warszawskiego ZPAP, a od 2009 roku liderem Grupy Hoovera - formacji zrzeszającej 20 warszawskich artystów malarzy.

Urodził się w 1941 w Brzeszcze. W 1976 skończył warszawska ASP, dyplom uzyskał w pracowni A. Nachta-Samborskiego. Zajmuje się malarstwem, grafika użytkową i rysunkiem. W swoich dziełach przedstawia ludyczny i groteskowy świat postaci z małych miasteczek i wsi. Spośród kolorów, dominują: brąz, szarawa żółć i błękity. Jego twórczość kojarzona jest ze sztuką W. Wojtkiewicza.

Ukończył studia na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, uzyskując dyplom w 1974 roku. Jego domeną jest malarstwo, rysunek i grafika.
 Maśluszczak jest także wykładowcą na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej.
 Jego malarstwo jest, z założenia metaforyczne; maluje ludzi o zdeformowanych proporcjach, na tle odrealnionego pejzażu. Charakterystyczne postacie z obrazów artysty to liryczne, zagubione, nieśmiałe osoby pełne smutku i swoistego komizmu.
Jego prace wystawiane były na wielu wystawach zbiorowych i indywidualnych w kraju i za granicą. Jego twórczość prezentowana jest w licznych muzeach, m.in. w Muzeum Narodowym w Krakowie, Szczecinie, Muzeum Okręgowe w Zamościu oraz za granicą: Muzeum Pokoju w Tokio, Muzeum Miejskie w Gandawie.
Jest bohaterem filmów dokumentalnych i oświatowych m.in. w rez. Hanny Kramarczuk (1999) Światy Franciszka Maśluszczaka i Jakuba Nowaka (2001), Malowane miasto.
Od lat artysta wspiera obrazami i rysunkami aukcje charytatywne - za swą działalność uhonorowany został nagrodami i wyróżnieniami - Laureat nagrody Stołecznego miasta Warszawy i honorowy obywatel Mikołowa na Śląsku.

Studia w warszawskiej ASP na Wydziale Malarstwa. Dyplom w pracowni prof. Jana Tarasina w 1974 r. Specjalizacja z tkaniny w pracowni prof. Wojciecha Sadleya i Aleksandra Kucharskiego. Stypendia: Ministerstwa Kultury i Sztuki, 1976, 1991, 1998; NAVF-Trondheim, Oslo, Norwegia, 1990; Duńskiego Instytutu Filmowego, Dania, 1994. Zajmuje się malarstwem i filmem video. Dominującym tematem prac artystki są pejzaże oraz erotyki, które stanowią punkt wyjścia do dalszych przeobrażeń czy "abstrakcyjnych improwizacji".
Pracuje i mieszka w Warszawie. Brała udział w ponad 100 wystawach zbiorowych i festiwalach. Ma ponad 27 wystaw indywidualnych w Polsce (m.in.: Galeria Art, Warszawa, 1988; Galeria Katarzyny Napiórkowskiej, Warszawa, 1989, Galeria Zapiecek, Warszawa, 1991, 1997; Galeria Test, Warszawa, 1994,1999; Galeria Studio, Warszawa, 2000) oraz w Niemczech, Norwegii i Szwecji. Prace w zbiorach prywatnych i miejskich w wielu krajach Europy, Kanadzie i USA.

Zbigniew Nowosadzki urodził się w roku 1957 w Zamościu. Ukończył zamojskie Liceum Plastyczne. Studia - Instytut Artystyczny UMCS w Lublinie. Dyplom z malarstwa uzyskał w roku 1983. Mieszka i pracuje w Warszawie.

W swoim dorobku ma 40. wystaw indywidualnych, m.in.: 1986 –  Klub MPiK „Mokotów”, Warszawa, 1991 –  Galeria „Na Pięknej”, Warszawa, 1993 –  Muzeum Archidiecezji Warszawskiej Galeria „Veraikon”, 1998 –  Centrum Polskie, Bruksela, 2000 –  Galeria „Forma &Colour”, Warszawa, 2003 – „Stara Kordegarda”, Warszawa,  2009 –  Galeria Mazowiecka, Warszawa,  2010 –  Instytut Polski, Warszawa,  2011 –  Galeria „Belotto”, Warszawa, 2014 –  Galeria „Neuf”, Nancy, 2018 – Muzeum Ziemi, Warszawa.

Uczestniczył w ponad 100. wystawach zbiorowych m.in.: 1994 – Muzeum Narodowe, Gdańsk; 1995-2001 – cykl wystaw w Muzeum Plakatu w Wilanowie; 2002 – Open Cycle Europa Gallery, Nowy Jork; 2002 – Museo Metropolitano, Buenos Aires; 2004 – Konsulat Generalny RP, Nowy Jork; 2008 – Centrum Kultury Polskiej, Daugavpils, Łotwa; 2008 – Muzeum im. K. Pułaskiego, Warka; 2009 – Dom Kultury Polskiej, Wilno; 2009 – ASTO Museum of Art, Los Angeles;2011 – Ratusz, Stuttgart; 2012 – Galerie Roi Dore, Paryż; 2016 - „Lublin-Warszawa-Nancy. Parantele”, Muzeum Lubelskie.

Członek grup artystycznych „Via Varsovia” i „Emocjonaliści”.

Prace malarskie Zbigniewa Nowosadzkiego znajdują się w zbiorach publicznych i prywatnych w kraju oraz w Austrii, Anglii, Argentynie, Belgii, Chinach, na Cyprze, we Francji, Holandii, Niemczech, Szwecji i USA.

Barbara Szubińska - Rutkowska studiowała w latach 1952-58 na ASP w Warszawie u S. Szczepańskiego i A. Nacht-Samborskiego. Zajmuje się malarstwem sztalugowym (olej, gwasz).

urodził się w 1957 roku w Rabce. Studiował mechanikę na Politechnice Warszawskiej. Od 1983 roku prowadzi gospodarstwo rolnicze w Kamionce k. Łosic. Rzeźbi od 10 lat i ma w dorobku ponad 200 rzeźb. Wykonuje rzeźby stojące z brzozy, jesionu, akacji i olszyny. Swoje prace pokazywał w galeriach w Siedlcach, Białymstoku, Białej Podlaskiej, Zamościu, Lublinie i Warszawie (w ramach Artbarbakan 1999).

Studiował w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, m.in. w pracowniach malarskich: prof. Jacka Sempolińskiego i prof. Bohdana Urbanowicza, oraz w pracowni projektowania architektonicznego prof. Romualda Gutta. Zdobył wyróżnienie na Światowym Konkursie uczelni plastycznych organizowanym przez Gramercy Park w N.Y. Uzyskał dyplom z wyróżnieniem w pracowni Projektowania Wystaw u prof. Kazimierza Nity, 1967r. Za projekt pomnika hapeningowego otrzymał I nagrodę w konkursie na najlepszy dyplom na polskich uczelniach plastycznych. Rozpoczął pracę w Zakładach Artystycznych Badawczych przy Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w zespole profesora Bohdana Urbanowicza. Studium historii sztuki na Uniwersytecie w Heidelbergu, prof. Anzelm Riedl. Akcja identyfikacji z naturą w czasie Documenta w Kassel 72. Wystawy malarstwa indywidualne i zbiorowe miały miejsce w wielu miastach i stolicach na całym świecie: Berlin, Paryż, Praga, Sztokholm, Kopenhaga, Londyn, Warszawa, Moskwa, Heidelberg, Kolonia, Dallas, New York.

Jego twórczość dotyczy zarówno malarstwa jak i działań w przestrzeni: akcje, performance, projekt-art. Społeczne problemy nędzy, narkomanii to tematy jego ostatnich multimedialnych projektów: "Mesjasz na warszawskim podwórku" oraz pokazywana juz na wielkiej wystawie sztuki, Berlin 2003, istalacja video "Warszawa Centralna - Peron numer jeden".

Prace Janusza Mulaka znajdują się w wielu kolekcjach muzealnych i prywatnych w kraju i w około 20 państwach na całym świecie.
Żyje i tworzy w Warszawie