Sophia Pompéry - Nic, tylko ulotne światło

Jak trafnie zauważa w tekście do katalogu Sebastian Dudzik: Oglądając powstające od 2007 roku wideo-rejestracje autorstwa Sophii Pompéry łatwo ulec ich wizualnemu magnetyzmowi. Niewątpliwym atutem jest ich zakorzenienie w artystycznej przeszłości. Inspiracje dawnym malarstwem widoczne są zarówno w obszarze rozwiązań formalnych, jak i podejmowanej tematyce. Artystka umiejętnie balansuje pomiędzy tradycją i nowym myśleniem o obrazie. Poznane i oswojone przez sztukę wartości „ubiera” w nowy strój. Przenosi w świat rzeczywisty to, co w malarstwie było tylko iluzją. Eksplorując realny świat swą uwagę skupia na zjawiskach efemerycznych i ich potencjale poetyckim, który odpowiednio wykorzystany pozwala zmienić perspektywę postrzegania otaczającego nas świata. W tych „zabawach” z rzeczywistością niebagatelną rolę odgrywa fascynacja artystki prawami i zjawiskami fizycznymi. Wśród nich szczególny status zyskały czas i przestrzeń, dwie podstawowe wartości, definiujące specyfikę i właściwości otaczającego nas świata. Stanowią one w projektach artystki swoisty fundament wizualnej narracji, jak i podporę intelektualnego przekazu. Dodatkowo, zdaniem kuratorki Marty Smolińskiej, Pompéry poprzez nadawanie pracom takich tytułów, które znacznie poszerzają pole gry znaczeń i kierują ku nowym perspektywom nawiązywania intertekstualnych relacji. Widz, stający oko w oko z tymi realizacjami, musi być czujny, skoncentrowany i otwarty na nieoczekiwane.


Powrót