SKIN: Extreme Pleasure, Extreme Pain - W ramach Biennale Meditations

Urugwajczycy wysyłają na Mediations wystawę Skin: Extreme Pleasure, Extreme Pain, która jest rezultatem badań wrażliwości tego organu naszego ciała poddanego ekspozycji na żywioły natury, ideologię, dziedzictwo kultury i pierwiastki polityki. Ameryka Południowa posiada swoją naturalną mieszankę skóry, wykreowanej przez tysiąclecia przedeuropejskiej, kolonialnej i współczesnej historii. Mitologia, rasizm, niewolnictwo i migracje dokładają swoje do tej niesamowitej tkanki jaką jest nasza skóra, i jej metafory. 5 artystów i kurator/artysta oferują polskiej i międzynarodowej publiczności sześć odmiennych propozycji, w których skóra jest głównym bohaterem i osią etycznego i estetycznego dyskursu. Artyści wideo, tacy jak Enrique Aguerre i Fernando Alvarez Cozzi, proponują dwie różne wizje, z których jedna operuje silnymi politycznymi konotacjami z niedawną dyktatorską przeszłością i śmiercią naszych rodaków na naszej ziemi, podczas gdy druga ujmuje skórę jako geografię naukowych eksperymentów, patologii i miłości. Podskórny wręcz hołd dla innych artystów pokazanych w jądrze cierpienia i fizycznego upadku. 
Turell tworzy podwójny standard: komponuje skórę istot ludzkich, zwierząt (żyjących bądź wymarłych) z przestrzenią o charakterze naukowym przywodzącym na myśl laboratoria z końca XIX wieku, w oparciu o koncepcję skóry pokrywającej tapety i meble. Jest to połączenie muzeologii i naukowych badań skóry. W przypadku Gustavo Tabaresa, czerń przejmuje rządy. Cały gniew i prawda kryjące się za kwestią praw Afro-Urugwajczyków, współbrzmiące z dzisiejszymi afro-brazylijskimi nastrojami, odczuwane były od początku 500-letniej historii niewolnictwa. Poczucie jest wciąż obecne w kraju, w którym kiedyś kolor skóry był nieprzezwyciężalną barierą. W miarę upływu czasu nasze społeczeństwo coraz intensywniej bada przestrzenie mieszania i wymiany kultur oraz pradawnych rytuałów. Soledad Capurro, projektantka kostiumów, tworzy odzienie ze skór zwierzęcych. To bezwłose, pozbawione sierści stroje, po prostu brutalna skóra zwierzęcia, z jego rzeźbiarskim kształtem spowijającym ludzką formę. Wreszcie Badaró , którego performance trwać będzie tydzień. Na czas trwania wystawy jego obrazy zostaną umieszczone na gigantycznym kawałku płótna. Będzie to znakomitą metaforą naszej kolektywnej skóry skonfrontowanej z jednostkowymi przeżyciami, których narratorami będą widzowie Biennale.


Powrót