Skin and Bones
Udział biorą: Tim Beckenham, Thomas Hauri, Zuzanna Janin, Szymon Kobylarz, Karolina Zdunek.
W 1919 r. młody Ludvig Mies van der Rohe stworzył pierwszy szkic dwudziestopiętrowego, szklanego wieżowca. Ten nigdy nie zrealizowany fantastyczny projekt dał początek architekturze „skóry i kości”. Określenie „skin and bones” zostało ukute przez samego Miesa i miało charakteryzować budynki, których trzon konstrukcyjny stanowiły stal oraz beton, otoczone powłoką ze szkła. Przez kilkadziesiąt lat van der Rohe projektował budynki o znacznie mniejszej skali - swoją ideę mógł w pełni zrealizować dopiero w latach 50. w Stanach Zjednoczonych, jako uznany architekt i profesor Illinois Institute of Technology. Wpływu jego koncepcji na współczesną architekturę nie sposób przecenić. Najlepszym dowodem zdają się być centra współczesnych metropolii. To prawda - ideały twórców modernizmu zostały zaadaptowane do potrzeb kapitalistycznej gospodarki, architekt-wizjoner stał się architektem-wykonawcą, a miejsce Zeitgeist i Gesamtkunstwerk zastąpił zwykły pragmatyzm. Wciąż jednak prostota form, abstrakcyjność i puryzm modernizmu zdają się inspirować nie tylko kolejne pokolenia architektów, ale również artystów.
Powrót
W 1919 r. młody Ludvig Mies van der Rohe stworzył pierwszy szkic dwudziestopiętrowego, szklanego wieżowca. Ten nigdy nie zrealizowany fantastyczny projekt dał początek architekturze „skóry i kości”. Określenie „skin and bones” zostało ukute przez samego Miesa i miało charakteryzować budynki, których trzon konstrukcyjny stanowiły stal oraz beton, otoczone powłoką ze szkła. Przez kilkadziesiąt lat van der Rohe projektował budynki o znacznie mniejszej skali - swoją ideę mógł w pełni zrealizować dopiero w latach 50. w Stanach Zjednoczonych, jako uznany architekt i profesor Illinois Institute of Technology. Wpływu jego koncepcji na współczesną architekturę nie sposób przecenić. Najlepszym dowodem zdają się być centra współczesnych metropolii. To prawda - ideały twórców modernizmu zostały zaadaptowane do potrzeb kapitalistycznej gospodarki, architekt-wizjoner stał się architektem-wykonawcą, a miejsce Zeitgeist i Gesamtkunstwerk zastąpił zwykły pragmatyzm. Wciąż jednak prostota form, abstrakcyjność i puryzm modernizmu zdają się inspirować nie tylko kolejne pokolenia architektów, ale również artystów.
Powrót
