Siggi Hofer i Marcin Maciejowski - Fantom

Urodził się w 1974 r. Studia i dyplom na Wydziale Grafiki krakowskiej ASP. Członek grupy Ładnie. Miał 5 wystaw indywidualnych m.in. galeria Zderzak - Kraków 2000, 2001, udział w ponad 10 wystawach zbiorowych m.in.: CSW Zamek Ujazdowski - Warszawa 2000, galeria Manhattan - Łódź, Arsenał - Białystok 2001, PopElita -Bunkier Sztuki - Kraków 2001.Marcin Maciejowski należy do najciekawszych i najbardziej uznanych malarzy młodej generacji. W roku 2003 został laureatem nagrody Paszportu Polityki „za dowcip oraz nowatorskie wykorzystanie stylistyki mediów reklamy do opisu współczesnych obyczajów polskich". W epoce kryzysu narodowych symboli i znaków, na fali przemian w latach 90. postawił niezwykle dociekliwa i sugestywna diagnozę społeczeństwa posttotalitarnego (m.in. subkulturowego zjawiska dresiarzy), przyjmując postawę krytycznej afirmacji i zaangażowanego dystansu.
Z jednej strony dyskursywny charakter malarstwa Maciejowskiego nawiązuje obficie do niepretensjonalnej kultury popu i napawającego zarówno śmiechem jak i strachem lecz lekkiego w konsumpcji świata komiksu, z drugiej strony odznacza się zadziwiającą warsztatową pewnością techniki malarskiej i siłą oddziaływania płynącą z zamierzonej, charakterystycznej stylizacji środków wyrazu. Artysta przyporządkowuje na potrzeby własnego malarstwa nie tylko kody emocjonalne takich mass-mediow jak film, fotografia, internet i graficzny design, ale sięga coraz częściej także po wzorce i klisze kultury wizualnej z tradycyjnego i awangardowego malarstwa.
 

Jest rysownikiem, malarzem, performerem, a także poetą. Tworzy obiekty, rysunki, obrazy literowe, wideo i instalacje. Urodził się w 1970 roku w Brunico w Górnej Adydze (Południowy Tyrol, Włochy). Mieszka i pracuje w Wiedniu. W swojej sztuce, będącej zbiorem różnych materiałów i wątków, często powraca do tematu tyrolskiej ojczyzny i przeżyć z dzieciństwa. Jednym z motywów jego twórczości są relacje i analiza procesów społeczno-politycznych, także w kontekście historii. Stawia pytania o powstawanie i rekonstrukcje tożsamości i indywidualności. Nawiązuje do estetyki buntu i oporu ostatnich dziesięcioleci, angażując w sytuacje modelowe także publiczność.