Secesja - początek nowej epoki

Secesja, z łacińskiego seccesio czyli odejście, to styl w sztuce europejskiej, który kształtował się w latach osiemdziesiątych XIX wieku, dojrzałą formę przybrał w latach dziewięćdziesiątych, a szczyt popularności osiągnął po Wystawie Światowej w Paryżu w 1900 roku. Przez przeciwników secesja bywa określana jako koniec pewnej epoki, sposób na oderwanie człowieka od otaczających go problemów socjalnych narastających w tym czasie. Zwolennicy natomiast uważają ją za początek nowej epoki i powrotu do natury. Wysokiej jakości wyroby rzemieślnicze, również w postaci przedmiotów codziennego użytku, ich piękno i szlachetny materiał miały na powrót przybliżyć industrialnemu społeczeństwu przyrodę.

Rozpowszechnienie tego stylu w całej Europie spowodowało wykształcenie się jego narodowych odmian począwszy od francuskiej i angielskiej z dominacją elementów roślinnych, poprzez geometryczną charakterystyczną dla secesji wiedeńskiej, aż po prawie abstrakcyjną spotykaną we Francji i Belgii.

Na wystawie, która prawie w całości składa się z zabytków wypożyczonych z prywatnej kolekcji pokazywane są wyroby rzemiosła artystycznego najwyższej klasy: szkło czeskie i francuskie, wyroby metalowe niemieckie i austriackie oraz ekskluzywne wyroby z drewna palisandrowego z mosiężna inkrustacją.