Salon letni

W 1980 roku uzyskał na warszawskiej ASP dyplom z malarstwa, w pracowni S. Gierowskiego. W 1983 roku związał się z Gruppą, a w jej piśmie Oj dobrze już publikował swoje artykuły. Jego prace prezentowane były na większości ekspozycji organizowanych przez Gruppę. W 1997 roku wydał książkę Uproszczenie sztuki. Współpracuje od lat z Galerią Zderzak. W latach 90. prowadził - wspólnie z Jarosławem Modzelewskim - prywatną Szkołę Sztuki w Warszawie. Pracuje także w spółce autorskiej z Piotrem Młodożeńcem Zafryki. Jest autorem tekstów teoretycznych i publikacji poświęconych sztuce.

W latach 1965-1971 studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowni Stefana Gierowskiego. Od 1996 roku jest profesorem na Wydziale Wzornictwa Przemysłowego. W latach 70., wraz z Andrzejem Bielawskim i E. Kurylukiem był związany z grupą "Śmietanka", a także ruchem "O poprawę". W latach 80. działał w ruchu kultury niezależnej, który przyznał mu nagrodę Komitetu Kultury Niezależnej. Powstały miedzy innymi obrazy: 13 grudnia 1981 - rano, Grób Przemyka. W latach 70. tworzył serie kryptoautoportretów, których bohaterem był mały chłopiec umieszczony w centrum rożnych scen. W 1991 roku został laureatem Nagrody im. J. Cybisa.

W latach 1976-1981 studiował malarstwo na ASP w Krakowie. Prace malarza znajdują się w kolekcjach min. Muzeum Narodowego w Krakowie, Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu, Biblioteki Głównej ASP w Krakowie. Jest autorem 50 wystaw indywidualnych malarstwa, brał udział w ponad 100 wystawach zbiorowych zarówno w kraju jak i za granicą.
Opublikował także 6 tomików dziennika: Dziennik malarza (Kraków 2002), Bez tytułu (Kraków 2004), Ulica Długa (Kraków 2005), Bez tytułu 2 (Kraków 2006), Rok 2006 (Kraków 2007), 2007 (Kraków 2008).

Urodził się w 1922 w Warszawie.W czasie wojny studiował prywatnie u T. Pruszkowskiego i F.S. Kowarskiego, w 1946 ukończył warszawską ASP. Jest awangardowym malarzem i grafikiem. Początkowo próbował znaleźć własną formułę realizmu socjalistycznego (Matka Koreanka, 1951). Do 1955 brał udział w oficjalnym życiu artystycznym PRL. Zniechęcony do socrealizmu zwrócił się w stronę plakatu i grafiki, potem szukał własnej formuły plastycznej, malując obrazy o uproszczonych formach. W 1958 w Warszawie wykonał prekursorską wobec environments kompozycję przestrzenną, przy użyciu swoich obrazów (wystawa Studium przestrzeni, wspólnie z S. Zamecznikiem). Wtedy też zaczął malować pulsujące barwami abstrakcyjne obrazy, dające wrażenie ruchu. Na początku lat 60-tych wyjechał za granice i w 1966 zamieszkał na stałe w USA, gdzie eksperymenty abstrakcjonisty łączył z bliskim hiperrealizmowi malarstwem figuratywnym. W roku 1999 powrócił do kraju. Mieszka i tworzy w Błędowie, w połowie drogi między Warszawą a Radomiem.

Wojciech Fangor jest jednym z nielicznych polskich artystów powojennego okresu, którzy swoim dziełem wyprzedzili czas w skali światowej. Jest do tej pory także jedynym polskim artystą, który miał indywidualną wystawę w Muzeum Guggenheima w Nowym Jorku. Artysta zasłynął przede wszystkim, jako twórca inspirowanych op-artem przestrzeni, które tworzył głównie w latach 60-tych i 70-tych.

Urodził się w 1965 w Białej Podlaskiej. Jest absolwentem Wydziału Malarstwa ASP w Warszawie, pod kierunkiem prof. S. Gierowskiego i prof. R. Winiarskiego. Obecnie asystent profesora J. Lisa w warszawskiej ASP. Jego pierwsza wystawa indywidualna odbyła się w Galerii Dziekanka w 1988 roku. R. Maciejuk brał udział w wielu wystawach zbiorowych m.in. Kunst, Europa i Un-Vollkomen. W 1994 roku prezentował swoje prace w Galerii Foksal. Główną cechą twórczości artysty jest przede wszystkim dokładność wykonania, a każdy z jego obrazów jest "skończony". Jego malarstwo oceniane jest jako "malarstwo prawdziwe" czyli takie, które oznacza: "klasyczną technikę, profesjonalne wykonanie, oraz liczne odwołania do tradycji". Autor w swoich pracach stosuje technikę perspektywy centralnej. Nie jest to jednak jedyna technika, jaką wykorzystuje. Maluje także płaskie, geometryczne znaki lub obrazy całkiem monochromatyczne. Wciąga też symbole, figury architektoniczne, linie i kolory, aby w efekcie stworzyć obraz doskonały.

Dyplom w zakresie malarstwa uzyskała w roku 1951 w poznańskiej Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (obecnie ASP), gdzie studiowała malarstwo i techniki ścienne pod kierunkiem Wacława Taranczewskiego i Eustachego Wasilkowskiego. W okresie studiów była asystentką Jacka Piaseckiego. W latach 1950-1964 była pedagogiem w gdańskiej PWSSP, po czym przeniosła się do Warszawy. Po kilkuletniej przerwie kontynuowała pracę pedagogiczną: w latach 1971-1973 w łódzkiej PWSSP (aktualnie ASP), a następnie przez wiele lat na ASP w Warszawie. W roku 1988 uzyskała tytuł profesora zwyczajnego. Chociaż uprawiała przede wszystkim malarstwo sztalugowe, w latach 50., podobnie jak wielu innych twórców, zajmowała się również sztuką monumentalną (Starówka gdańska, 1953).

Mieszka i tworzy w rodzinnej wsi Waliły na Białostocczyźnie. Studia w warszawskiej ASP. Dyplom w 1984 r w pracowni prof. Tadeusza Dominika. Zadebiutował w warszawskiej galerii Foksal w 1984 r. Współpraca z galerią Foksal umożliwiła artyście zaprezentowanie swoich prac europejskiemu odbiorcy. Począwszy od wystawy indywidualnej w Galleria del Cavallino w Wenecji trwa zainteresowanie twórczością artysty marszandów i kolekcjonerów z Europy i USA. Już w 1988 r prace Tarasewicza prezentowane były na w ramach weneckiego Biennale na wystawie Aperto`88. Laureat wielu nagród, między innymi "Jana Cybisa", "Nagrody Nowosielskich". Wczesne obrazy artysty przypominały pejzaże, z których eliminował stopniowo "zbędne" elementy, proponując bardzo osobistą wersję natury. Obecnie stale współpracuje z galeriami: Springer and Winckler Gallerie w Berlinie oraz Nordenhake w Sztokholmie.
W pracach z ostatnich lat przełamuje formalne ograniczenia malarstwa do przestrzeni rozpiętego na ramie płótna.Często korzysta z możliwości wyjścia poza ramy blejtramu. Maluje przestrzeń ścian, kolumn, podłóg. Jak sam mówi " ...malarstwo od swego zarania w neolicie powstawało na ścianach, posadzkach czy sufitach."
Jest jednym z niewielu (jeśli nie jedynym) współczesnym malarzem polskim o światowym rezonansie i uznaniu.

Urodził się w 1953 w Warszawie. W 1981 ukończył Wydział Malarstwa warszawskiej ASP. Jego pierwsze obrazy - utrzymane w duchu Nowej Ekspresji - były olbrzymimi "panneaux". Na wystawie zorganizowanej w 1997 przez Centrum Sztuki Współczesnej, wystawił obrazy, które były kompozycjami złożonymi z kilkakrotnych powtórzeń tego samego motywu.

Ryszard Woźniak - Malarz, autor tekstów i wystąpień, pedagog.

Urodził się 13 czerwca 1956 roku w Białymstoku. Maturę zdał w XVII L.O. im. A.F. Modrzewskiego w Warszawie.

1975 1976 - był sanitariuszem, a później terapeutą zajęciowym w Klinice Psychiatrycznej w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w Warszawie.

1976 - 1981 studiował malarstwo pod kierunkiem profesora Stefana Gierowskiego w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie uzyskał dyplom z wyróżnieniem. W czasie studiów działał w Kole Naukowym Wydziału Malarstwa.

1982 - 1992 współtworzył (z Ryszardem Grzybem, Pawłem Kowalewskim, Jarosławem Modzelewskim, Włodzimierzem Pawlakiem i Markiem Sobczykiem) formację artystyczną GRUPPA, był współwydawcą jej pisma "Oj dobrze już" i fundatorem Stypendium imienia Potencjału Białego Sera. Uczestniczył w większości wystaw i wystąpień Gruppy.

1982 - 1988 pracował na stanowisku wykładowcy w Pracowni Technologii i Technik Malarskich w warszawskiej ASP kierowanej przez docenta Ryszarda Wojciechowskiego. Odszedł na własną prośbę.

1986 (z Ryszardem Grzybem) przebywał w Berlinie Zachodnim na stypendium z europejskiego funduszu dla Solidarności.

1985 - 1989 wykonał (z Markiem Sobczykiem) unikalną polichromię w cerkwi neounickiej
w Kostomłotach nad Bugiem.

1993 - 1994 z Jarosławem Modzelewskim i Markiem Sobczykiem współtworzył prywatną Szkołę Sztuki w Warszawie w której uczył rysunku i malarstwa.

1996 powrócił na krótko do praktyki terapeuty zajęciowego w Klinice Nerwic warszawskiego Instytutu Psychiatrii i Neurologii.

1995-2000 współtworzył Stowarzyszenie KRAAA (Kolektywny Ruch Animacji Aktywności Artystycznej), które działało w oparciu o prywatną przestrzeń wystawienniczą, Galerię Mieczykowa 7, animował Galerię PWW Pracownia Wolnego Wyboru, w Zielonej Górze. Należał do grona fundatorów nagrody dla wyróżniających się studentów w ramach Funduszu na Rzecz Popychania Sztuki do Przodu im. Jerzego Ludwińskiego, działającego w Zielonej Górze.

Od 1992 roku samodzielnie prowadzi dyplomującą pracownię malarstwa w Katedrze Sztuki i Kultury Plastycznej na Uniwersytecie Zielonogórskim. Obecnie jest profesorem tej uczelni.

Jest autorem koncepcji: „Sztuka sprzeciwu” i „Sztuka podziwu”, laureatem nagród w dziedzinie sztuk plastycznych, autorem unikalnej polichromii w cerkwi neounickiej w Kostomłotach nad Bugiem. Prace malarskie Ryszarda Woźniaka znajdują się w prestiżowych państwowych kolekcjach muzealnych i w ważnych zbiorach prywatnych.

Od 2003 roku jest redaktorem strony internetowej www.artpilot.pl prezentującej sztukę wybranych studentów i absolwentów oraz promującej malarstwo i inne koncepcje obrazu.

Prace w instytucjonalnych zbiorach publicznych:

Muzeum Narodowe w Warszawie
Narodowa Galeria Sztuki Współczesnej Zachęta, Warszawa
Muzeum Narodowe w Krakowie
Muzeum Sztuki w Łodzi
Muzeum Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie
Muzeum Okręgowe im. L. Wyczółkowskiego w Bydgoszczy
Muzeum Śląskie w Katowicach
Muzeum Górnośląskie w Bytomiu
Muzeum Sztuki Współczesnej w Radomiu
Muzeum Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze
Zachęta Sztuki Współczesnej, Szczecin
Zachęta Sztuki Współczesnej, Zielona Góra i Gorzów Wlkp.

oraz w instytucjonalnych zbiorach prywatnych:

Kancelaria WG&M,
Fundacja Egit,
Kolekcja Banku BPH,
Fundacja Sztuki Polskiej ING

Studiował malarstwo latach 1972-1978 na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, pod kierunkiem profesorów: Michała Byliny, Jacka Siennickiego i Ludwika Maciąga. Dyplom z wyróżnieniem uzyskał w pracowni prof. Ludwika Maciąga w 1978 roku. Obecnie jest profesorem Wydziału Malarstwa macierzystej uczelni i prowadzi pracownię dyplomującą malarstwa dla studentów od II do V roku. Autor ponad 90 wystaw indywidualnych w kraju i za granicą. Uczestniczył w ponad 100 wystawach zbiorowych. Prace artysty znajdują się w zbiorach muzeów polskich oraz w kolekcjach w kraju i za granicą.
Artysta wystawia głównie malarstwo i rysunek. Początkowo malował sceny rodzajowe inspirowane życiem wsi i naturą. Od lat 80. XX wieku jego twórczość to pejzaż, głównie rzeka Bug oraz malarstwo portretowe. Obrazy mają cechy uniwersalne a zarazem symboliczne, zwłaszcza liczne portrety matki artysty oraz zakola dzikiej rzeki Bug, malowane wprost z natury, od realistycznych po abstrakcyjne.
O twórczości Stanisława Baja wypowiada się wielu znanych historyków sztuki, znawców przedmiotu, jego malarstwo jest znane i rozpoznawalne w kraju i za granicą, ale artystę - człowieka, znają tylko najbliżsi - a kto spotkał na swojej drodze Stanisława Baja, pozostaje mu wierny.