Równość
W wystawie udział biorą Maria Chevska, Jarosław Fliciński, Tomas Florschutz, Melanie Manchot, Thomas Rentmaister.
„TRZY KOLORY - BIAŁY” - tak brzmi tytuł 14. edycji festiwalu Rohkunstbau. Tytuł wystawy odnosi się do filmowej serii Krzysztofa Kieślowskiego „Trzy kolory – niebieski, biały, czerwony”. W ramach drugiej części trylogii, po „Niebieskim”, dziesięciu artystów prezentowało latem 2007 r. w zamku Sacrow pod Poczdamem współczesny punkt widzenia na temat równości. Mark Gisbourne, znany londyński krytyk i kurator wystawy w Sacrow, podszedł do pojęcia równości nie tyle teoretycznie, co raczej asocjacyjnie i zaprosił artystów do wyrażenia osobistego spojrzenia na tą podstawową demokratyczną wartość, która może wydawać się truizmem, ale bywa pojęciem zupełnie abstrakcyjnym w niektórych społecznościach. Swojego rodzaju motywem przewodnim wystawy jest kolor biały. Biało-szaro-czarny jako nie-kolory lub jako wspólnota wszystkich kolorów, jako światło i ciemność, biały jako metafora uczciwości, przejrzystości lub harmonii oraz czarny jako strona przeciwna tworzyły - nie formalnie lub literacko, ale zawsze jednak – możliwości orientacji.
Jako kontynuacja i rozszerzenie drugiej części trylogii Rohkunstbau prace z poprzednich lat zostaną pokazane w Warszawie. Inspiracją również w tym przypadku jest film Kieślowskiego, którego akcja w dużej mierze rozgrywa się w Warszawie.
Powrót
„TRZY KOLORY - BIAŁY” - tak brzmi tytuł 14. edycji festiwalu Rohkunstbau. Tytuł wystawy odnosi się do filmowej serii Krzysztofa Kieślowskiego „Trzy kolory – niebieski, biały, czerwony”. W ramach drugiej części trylogii, po „Niebieskim”, dziesięciu artystów prezentowało latem 2007 r. w zamku Sacrow pod Poczdamem współczesny punkt widzenia na temat równości. Mark Gisbourne, znany londyński krytyk i kurator wystawy w Sacrow, podszedł do pojęcia równości nie tyle teoretycznie, co raczej asocjacyjnie i zaprosił artystów do wyrażenia osobistego spojrzenia na tą podstawową demokratyczną wartość, która może wydawać się truizmem, ale bywa pojęciem zupełnie abstrakcyjnym w niektórych społecznościach. Swojego rodzaju motywem przewodnim wystawy jest kolor biały. Biało-szaro-czarny jako nie-kolory lub jako wspólnota wszystkich kolorów, jako światło i ciemność, biały jako metafora uczciwości, przejrzystości lub harmonii oraz czarny jako strona przeciwna tworzyły - nie formalnie lub literacko, ale zawsze jednak – możliwości orientacji.
Jako kontynuacja i rozszerzenie drugiej części trylogii Rohkunstbau prace z poprzednich lat zostaną pokazane w Warszawie. Inspiracją również w tym przypadku jest film Kieślowskiego, którego akcja w dużej mierze rozgrywa się w Warszawie.
Powrót
