Romuald Oramus - Katedra. Z nieba i ziemi

W towarzyszącej wystawie publikacji Bogusław Krasnowolski pisze m.in. Oramus, poruszając problem wnętrza, a często także planu świątyni, nie idzie tropem malarzy niderlandzkich XV wieku, wiernie oddających perspektywę gotyckich budowli (jak Rogier van der Weyden w alegorii Siedmiu sakramentów). Jest może bliższy malarzom holenderskim XVII wieku, takim jak Emanuel de Witte, Bartholomeus van Bassen i Gerard Houckgeest, specjalistom przedstawiania surowych kościelnych przestrzeni, przemawiających samą architekturą i konstrukcją, niemal pozbawionych wystroju usuniętego przez protestantów. W Katedrach Oramusa znajdujemy też wiele rozważań na temat programów wielkich świątyń średniowiecza, przenikania - a także wydzielania - sfer boskiej i ludzkiej. A zatem, dla zrozumienia niektórych przynajmniej aspektów tego (…)  malarstwa, warto zastanowić się nad kształtowaniem i kształtem zachodnioeuropejskiej świątyni, z jej punktem kulminacyjnym w postaci średniowiecznej - a zwłaszcza gotyckiej - katedry (…).