Roman Lewandowski - O sztuce współczesnej instalacji -wykład
W środę, 18 czerwca 2003 o godz. 17.00 w galerii katowickiego BWA w Katowicach będzie miał miejsce kolejny wykład Romana Lewandowskiego zorganizowany w ramach programu edukacyjnego - Akademii Wyobraźni (Historia sztuki nowej, nowszej i najnowszej). Wstęp bezpłatny.
Spotkanie
„NA ROZDROŻU CZYLI SZTUKA WSPÓŁCZESNEJ NSTALACJI"
będzie poświęcone kategorii, której początki, rozwój oraz kryzys związane są z dziejami XX-wiecznej awangardy. Instalacja jako forma dzieła jest kompozycją złożoną z rozmaitych elementów, zaś jako środek artystycznego wyrazu znosi podział na tradycyjne dziedziny sztuki. Cechuje ją otwartość, multimedialność i wielowarstwowa natura. Współczesna instalacja – jak zauważa Beata Frydryczak – jest „dziełem przestrzennym, uprzestrzennionym i generującym przestrzeń”. Może być ona zarazem traktowana jako przestrzenne rozwinięcie minimal art i układ obiektów szukających w relacjach do samych siebie nowych, wizualnych stanów. Określenie instalacji jest też czasem używane w odniesieniu do praktyk charakterystycznych dla lat 70. XX w., kiedy zapoczątkowano budowanie struktur przestrzennych oparte na mediach elektronicznych. Były to symultaniczne układy, działające w relacji do zachowań artysty lub widza wewnątrz nich. Instalacje tworzyli m.in.: Donald Judd, Nam June Paik, Eva Hesse, a w Polsce m.in. Jan Berdyszak, Mirosław Bałka.
Powrót
Spotkanie
„NA ROZDROŻU CZYLI SZTUKA WSPÓŁCZESNEJ NSTALACJI"
będzie poświęcone kategorii, której początki, rozwój oraz kryzys związane są z dziejami XX-wiecznej awangardy. Instalacja jako forma dzieła jest kompozycją złożoną z rozmaitych elementów, zaś jako środek artystycznego wyrazu znosi podział na tradycyjne dziedziny sztuki. Cechuje ją otwartość, multimedialność i wielowarstwowa natura. Współczesna instalacja – jak zauważa Beata Frydryczak – jest „dziełem przestrzennym, uprzestrzennionym i generującym przestrzeń”. Może być ona zarazem traktowana jako przestrzenne rozwinięcie minimal art i układ obiektów szukających w relacjach do samych siebie nowych, wizualnych stanów. Określenie instalacji jest też czasem używane w odniesieniu do praktyk charakterystycznych dla lat 70. XX w., kiedy zapoczątkowano budowanie struktur przestrzennych oparte na mediach elektronicznych. Były to symultaniczne układy, działające w relacji do zachowań artysty lub widza wewnątrz nich. Instalacje tworzyli m.in.: Donald Judd, Nam June Paik, Eva Hesse, a w Polsce m.in. Jan Berdyszak, Mirosław Bałka.
Powrót
