Refleksje w Obrazach: Krąg Artystow z Calgary

04 stycznia - 27 stycznia 2008
Prezentacja prac 15 czołowych artystów z Calgary i Zachodniej Kanady, odzwierciedla różnorodność kierunków artystycznych jak i srodków wyrazu charakterystycznych dla środowiska plastycznego w Zachodniej Kanadzie. Ów szeroki wachlarz rozwiązań plastycznych jest prezentowany od post-modernistycznej symboliki obrazów Petera Deacon’a i Lindy Craddock, fotografii Arthura Nishimury, poprzez post-strukturalną rzeźbę Rona Kostyniuka do kompozycji abstrakcyjnych Richarda Hallidaya, Thomasa Laxa, Brenta Laycock’a czy Errola Fullena. Z kolei metaforyka rysunków Harry’ego Kiyooki, surrealistyczna wymowa rzeźb Reinharda Skorackiego, konceptualne rozwiązania w rzeźbie Erica Camerona, polączone z elementami filozofii Dalekiego Wschodu (Zen) i wschodniej symboliki w pracach Heleny Hadali, Noboru Sawai czy Simona Wonga, stanowią formalistyczny i stylistyczny kontrapunkt w stosunku do prac poprzedniej grupy artystów. Nota bene, Hadala i Skoracki są artystami kanadyjskimi polskiego pochodzenia.

Wystawa “Refleksje w Obrazach: Krąg Artystów z Calgary” obejmuje szerokie i bogate spektrum zagadnień formalistycznych, konceptualnych, stylistycznych, filozoficznych, semantycznych, jak i tych dotyczących symboliki , czy też  tych dyskutujących problemy związane z antropologią kultury -  zawarte w ponad czterdziestu pracach autorstwa piętnastu czołowych artystów-plastyków reprezentujących środowisko twórcze Zachodniej Kanady. Charakter tych dość wyjątkowych i sugestywnych prac – nawiązując w znakomitej ich większości do podstawowych zagadnień ludzkiej egzystencji – czerpie garściami z ludzkiego doświadczenia tworząc tym samym opowieści o człowieku z człowiekiem w pamięci, z człowiekiem w kulisach obrazu, czy też kreując monologi bądź dialogi przedmiotów, form, kolorów, na których odcisnął się kształt ludzkich emocji. Szeroki zakres zagadnień dyskutowanych w tych pracach, bogactwo wizji, indywidualnego, a co za tym idzie subiektywnego punktu widzenia twórcy na to czy owo zagadnienie, zaprasza automatycznie widza/odbiorcę do podjęcia  bezpośredniej dyskusji z ich autorem. Owo zjawisko “dyskusji” pozwala na zatarcie  granicy między twórcą, dziełem i odbiorcą, łącząc te elementy w jedną nierozerwalną i “kompozycyjną” całość. 


Powrót