Rafał Sobiczewski. Autopsja
Cielesność tego malarstwa porusza. Powoduje ból i radość. Bycie wobec obrazu to zetknięcie z bytem rzeczywistym, prawdziwym, materialnym. Z przestrzenią intymności, jednak bez ekshibicjonizmu. Sam przedrostek „eks-” byłby tu nie na miejscu. Kontakt z tym malarstwem jest, podobnie jak jego powstawanie, procesem „intro”, wewnętrznym. To zstępowanie do czeluści, zgłębianie malarskiej introwersji. Bardziej docieranie „w głąb” niż kontemplacja powierzchni, choć ta również niesie znaczenia. Autor zdaje się bowiem „ukrywać” przed nami sedno swoich przedstawień „nakładając” na obraz „ekranowy filtr” - monitorowe pasy, niebieskawą, elektroniczną poświatę - który „spłaszcza”, „dematerializuje”, „odrealnia”. Przez niego trzeba przedrzeć się do wnętrza. (…)
Lena Wicherkiewicz - fragment tekstu z folderu wystawy
Powrót
