Rafał Kowalski - Skazy

Tak mówi autor o pracach, które - w wyborze - zobaczymy na wystawie: Nie formułuję manifestu sztuki, moje ostatnie obrazy to raczej pole doświadczeń, wizualnych badań, siłowania się z językiem i definiowanie granic malarskiej ekspresji. Skupienie się na recepcji mechanicznych powieleń obrazu, roli iluzji, znaczeniu błędu i przypadku, wskazaniu pola odróżniającego odwzorowanie od twórczej kreacji, ekspresji. Reprodukcje i mechaniczne sposoby utrwalania podobizn zdemokratyzowały obraz, tworząc zbiorowe widzenie, pamięć, ale i wspólne przyzwyczajenia, nawyki widzenia, bezrefleksyjne przyjmowanie, że są one „wiernym” obrazem, odbiciem natury.
Maszyny pozornie zobiektywizowały kategorie zapisu, doskonaląc jakość i  pozbawiając cech ludzkiej emocjonalności, nieprecyzyjności, ingerencji. Jednak każdy błąd, usterka, demaskuje naturę sugestii, manipulacji. Każda więc najdrobniejsza zmiana nabiera znaczenia, redefiniuje zawarte komunikaty, wyznacza granicę spersonalizowanego, twórczego przetworzenia - podkreśla „malarskość”. Nadaje zapisowi funkcję metafory.
Skaza, usterka stwarza wartość dodaną, nowe odczytanie starego tekstu, przeszkadza prawidłowo zrozumieć informację, ale demaskuje pozorne przeświadczenia. Błąd jest nauką, nauczycielem, błąd to linie papilarne.