Rafał Boettner-Łubowski - Inwersje quasi-muzealne: Alegoria Różnicy?

Aranżacja przestrzenna pt. „Inwersje quasi-muzealne: Alegoria Różnicy?” jest próbą ukazania w nietypowej konfiguracji kilku wizualnych cytatów. Nałożony na szklany postument czarny, geometryczny stolik sprawia wrażenie jakby unosił się nad ziemią. Ustawiona na nim klasyczna, antykizująca, czarno-brązowa głowa – swoiste „janusowe oblicze” kobiecego wizerunku, przypomina XIX-wieczne odlewy z brązu, choć wykonana jest z polichromowanego tworzywa sztucznego. Natomiast, zawieszony na ścianie, „czarny kwadrat” z powodzeniem udawać może XX-wieczny, radykalny, abstrakcyjny artefakt, pomimo tego, że „kwadrat” ten jest tylko kolejnym blatem przywołanego w realizacji współczesnego, standardowego mebla. Opisane powyżej cytaty zostaną skonfrontowane z tytułem: „Alegoria Różnicy?” – pytaniem, wygrawerowanym na złotej tabliczce, przymocowanej do jednego z rantów blatu stolika, eksponowanego na szklanym, wspomnianym wcześniej postumencie. Kompozycja pt. „Inwersje quasi-muzealne: Alegoria Różnicy?”, która ma być eksponowana od 3 sierpnia 2012 roku w „Galerii Szatnia” toruńskiej Galerii Wozownia, jest próbą stworzenia kameralnej, refleksyjnej narracji, która dotyczy zarówno miejsca, w którym zostanie zaaranżowana, jak i pewnych o wiele bardziej ogólnych problemów, związanych ze sztuką, kulturą oraz grą pozorów, czy niejednoznacznością wielu zjawisk, które charakterystyczne są dla dynamicznych przemian współczesnego świata. Praca ta – pomimo tego, że jest autonomiczna i można ją pokazywać w różnych kontekstach – w toruńskiej Galerii „Szatnia” zostanie zaprezentowana w kontekście takich metamorfoz zastanej przestrzeni (jej fragmentaryzacji) i takich relacji z innymi elementami wizualnymi (z prostym, minimalistycznym wieszakiem, zestawionym z inskrypcją-pytaniem: „Wieszak?” oraz z metaforycznym, kameralnym, „inwersyjnym” fotogramem), że na drodze takich właśnie decyzji aranżacyjnych pojawi się szansa na dodatkowe uaktywnienie dyskretnego, polemicznego i wieloznacznego jednocześnie dyskursu, dotyczącego zmiany wcześniejszych funkcji i przeznaczenia anektowanej „obecnie” przestrzeni wystawienniczej.


Powrót