Przygoda IV. Obszary medium
Wystawa jest prezentacją dokonań kilkudziesięciu autorów, studentów i absolwentów Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku, uczniów profesora Witolda Węgrzyna. Prace powstały w Pracowni Fotografii oraz na Studiach Zaocznych o specjalizacji fotograficznej na Wydziale Malarstwa i Grafiki. Są wśród nich także fotografie realizowane w formie odpowiedzi na postawione problemy, fragmenty prac dyplomowych wykonane w ciągu ostatnich trzech lat i aneksy dyplomów na kierunku Grafika.
O wystawie pisze we wstępie do katalogu prof. W. Węgrzyn: Izomorficzny charakter fotografii, która rejestruje w jednej chwili wszystko, co jest w zasięgu obiektywu i co zostało ujawnione przez światło sprawia, że jest ona głównie nośnikiem informacji i posiada funkcje komunikatu wizualnego (dokumentu). Jest on często zbyt bogaty w szczegóły i nie posiada określonej hierarchii ważności znaków i znaczeń. Fotografia, w której dąży się do poszukiwania wartości artystycznych, będzie relacją pomiędzy fotografowanym obiektem (przedmiotem), a obrazem obiektu i stanie się kluczem do określenia wartości, czyli osobowość twórcy, wniesiona do zarejestrowanego wizerunku przełoży się na jakość i klasę utworu (dzieła). Powstały obraz (znak) pozwoli odwołać się do świata realnego, do znaczenia znaku, pozwoli odczytać powziętą ideę czy problem, stworzy możliwość przeżycia i refleksji. Będzie zatem “dzianiem się“ w obrębie konkretnej koncepcji i indywidualności artysty, oryginalności języka, ekspresji i siły przekazu.
Powrót
O wystawie pisze we wstępie do katalogu prof. W. Węgrzyn: Izomorficzny charakter fotografii, która rejestruje w jednej chwili wszystko, co jest w zasięgu obiektywu i co zostało ujawnione przez światło sprawia, że jest ona głównie nośnikiem informacji i posiada funkcje komunikatu wizualnego (dokumentu). Jest on często zbyt bogaty w szczegóły i nie posiada określonej hierarchii ważności znaków i znaczeń. Fotografia, w której dąży się do poszukiwania wartości artystycznych, będzie relacją pomiędzy fotografowanym obiektem (przedmiotem), a obrazem obiektu i stanie się kluczem do określenia wartości, czyli osobowość twórcy, wniesiona do zarejestrowanego wizerunku przełoży się na jakość i klasę utworu (dzieła). Powstały obraz (znak) pozwoli odwołać się do świata realnego, do znaczenia znaku, pozwoli odczytać powziętą ideę czy problem, stworzy możliwość przeżycia i refleksji. Będzie zatem “dzianiem się“ w obrębie konkretnej koncepcji i indywidualności artysty, oryginalności języka, ekspresji i siły przekazu.
Powrót
