Przemysław Sanecki - faking.Me.intimacy.You
wernisaż: 15 czerwca 2007, godz. 19.00
Wystawa faking.Me.intimacy.You to zbiór prac wideo i fotografii Przemysława Saneckiego z ostatnich czterech lat. Prace zaprezentowane powstawały w różnych sytuacjach, ale artysta zdecydował się na pokazanie ich razem, aby poddać je, jak sam nazywa, „próbie wrażliwości”. Spytany o zagadkowy tytuł mówi, że jego funkcją nie jest wyjaśniać czy znaczyć. Jeśli już, to raczej, aby oznaczać tu i teraz. Pierwszą inspiracją, która skłoniła go do pracy nad projektami wideo, były usterki techniczne, które wystąpiły podczas odtwarzania filmu, mające swoje źródło w nietrwałości nośnika DVD. Aby swoje zapisy wideo uczynić intensywniejszymi, artysta zaprojektował błąd, użył go metaforycznie – to on jest podstawą logarytmu. Poprzez formę "fałszerstwa" stara się przekazać prawdę o emocjach z okresu kiedy pracował nad tą pracą. Fotografie prezentowane na wystawie powstały w 2003 roku w Londynie. „Wynajmowaliśmy wtedy z żoną pokój w mieszkaniu należącym do małżeństwa – on Irlandczyk, budowlaniec z Belfastu, ona Peruwianka, gospodyni domowa z prowincji. Poznali się przez internet, byli ludycznie katoliccy, bardzo mili ale psychodeliczni. Można było zwariować przez te ich skrywane napięcia, wzajemną obcość, osaczenie zewsząd reprodukcjami Całunu turyńskiego.” - mówi autor.
Powrót
Wystawa faking.Me.intimacy.You to zbiór prac wideo i fotografii Przemysława Saneckiego z ostatnich czterech lat. Prace zaprezentowane powstawały w różnych sytuacjach, ale artysta zdecydował się na pokazanie ich razem, aby poddać je, jak sam nazywa, „próbie wrażliwości”. Spytany o zagadkowy tytuł mówi, że jego funkcją nie jest wyjaśniać czy znaczyć. Jeśli już, to raczej, aby oznaczać tu i teraz. Pierwszą inspiracją, która skłoniła go do pracy nad projektami wideo, były usterki techniczne, które wystąpiły podczas odtwarzania filmu, mające swoje źródło w nietrwałości nośnika DVD. Aby swoje zapisy wideo uczynić intensywniejszymi, artysta zaprojektował błąd, użył go metaforycznie – to on jest podstawą logarytmu. Poprzez formę "fałszerstwa" stara się przekazać prawdę o emocjach z okresu kiedy pracował nad tą pracą. Fotografie prezentowane na wystawie powstały w 2003 roku w Londynie. „Wynajmowaliśmy wtedy z żoną pokój w mieszkaniu należącym do małżeństwa – on Irlandczyk, budowlaniec z Belfastu, ona Peruwianka, gospodyni domowa z prowincji. Poznali się przez internet, byli ludycznie katoliccy, bardzo mili ale psychodeliczni. Można było zwariować przez te ich skrywane napięcia, wzajemną obcość, osaczenie zewsząd reprodukcjami Całunu turyńskiego.” - mówi autor.
Powrót
