Przemysław Matecki - Malarstwo
wernisaż: 17 listopada 2006, godz. 18.00
Przemysław Matecki mówi, że maluje „szumy”. To poniekąd jego wizja piękna w świecie klęski takich wartości jak „dobro” czy „prawda”. Interesują go „sytuacje wypożyczone”, pomiędzy, marginesy, pęknięcia i przede wszystkim odpady. Tematem jego wielowątkowego malarstwa są często zjawiska takie jak entropia czy kamuflaż, czyli sytuacje przystosowania - to postawa którą można określić jako rodzaj współczesnego nihilizmu. Maluje „rozpad” - niektóre płótna są jakby „rozdrapane”, gdzie z pod czarnych ran wydzierają anonimowe twarze i w tym właśnie sensie jego sztuka jest melancholijna. Jest to również malarstwo eklektyczne. Wiele tu znajdziemy odniesień do historii i tradycji. Począwszy od fascynacji klasycznymi tematami m.in. scenami batalistycznymi, malarstwem caravaggionistów, do zapożyczeń z tradycji awangardowych - inspiracji merzbau i sztuką Kurta Switters'a, pop artem i wreszcie ukłon w stronę tych artystów, których zafascynowała anestetyka punk.
Powrót
Przemysław Matecki mówi, że maluje „szumy”. To poniekąd jego wizja piękna w świecie klęski takich wartości jak „dobro” czy „prawda”. Interesują go „sytuacje wypożyczone”, pomiędzy, marginesy, pęknięcia i przede wszystkim odpady. Tematem jego wielowątkowego malarstwa są często zjawiska takie jak entropia czy kamuflaż, czyli sytuacje przystosowania - to postawa którą można określić jako rodzaj współczesnego nihilizmu. Maluje „rozpad” - niektóre płótna są jakby „rozdrapane”, gdzie z pod czarnych ran wydzierają anonimowe twarze i w tym właśnie sensie jego sztuka jest melancholijna. Jest to również malarstwo eklektyczne. Wiele tu znajdziemy odniesień do historii i tradycji. Począwszy od fascynacji klasycznymi tematami m.in. scenami batalistycznymi, malarstwem caravaggionistów, do zapożyczeń z tradycji awangardowych - inspiracji merzbau i sztuką Kurta Switters'a, pop artem i wreszcie ukłon w stronę tych artystów, których zafascynowała anestetyka punk.
Powrót
