Prowizorka - tymczasowość jako symptom współczesności

Artyści biorący udział w wystawie: Alicja Bielawska, Piotr Łakomy, Gizela Mickiewicz Emmeline de Mocji, Dan Rees, Honza Zamojski

Punktem wyjścia dla wystawy PROWIZORKA jest kategoria tymczasowości, doraźności, prowizoryczności – permanentna prowizoryczność, która staje się symptomem współczesności. Prowizoryczność może być atutem, kiedy przyjmuje formę pomysłowości i sprytu w tworzeniu funkcjonalnych obiektów materialnych. Tymczasowa przydatność danej rzeczy przynosi natychmiastową radość. Wielokrotnie jednak kojarzona jest także z niechlujstwem, powierzchownym byciem w świecie, krótkotrwałą refleksją, bądź nawet jej brakiem. Paradoksalnie może stać się stanem permanentnym, kiedy zaciera się różnica między sprawnym rozwikłaniem problemów, szybkim niwelowaniem przeszkód a pobieżnym ich rozwiązywaniem. Pojawia się wówczas pytanie – czy mamy do czynienia z pochopnością czy geniuszem tworzenia? A może stan perfekcyjny nie istnieje, doskonałość nigdy nie była ludzką domeną.
Stan prowizoryczny nie może być jednak wyłącznie pojmowany negatywnie, jako brak perspektywicznego myślenia. Interesuje mnie przede wszystkim moment zawieszenia, niedopowiedzenia kwestii, bez stawiania jednoznacznej tezy o tym, że jeśli coś jest tylko temporalne, to jest złe. Wystawa PROWIZORKA podejmuje ten problem z dystansem, z dozą ironii, humoru, pewnej zabawy. Tego typu zabiegi, nietrwałe interwencje – mogą bowiem okazać się ważniejsze. Wprowadzają widza w dezorientację, wybijają z nawykowych zachowań oraz przyzwyczajeń percepcji, wykraczając poza obszar funkcjonalnego myślenia o świecie. Nieużyteczne obiekty same w sobie mogą być też domeną sztuki. Pokazywanie w galerii tworów „bezużytecznych” (w sensie estetyki Kantowskiej) jest uzasadnione o tyle, że towarzyszy temu krytyczna refleksja, która jest tu wartością trwałą.
PROWIZORKA skłania też do rehabilitacji przedmiotów starych, ułomnych, wykorzystywania ich w kolejnych przetworzeniach. Pokazuje, jak ważne jest wzmocnienie wrażliwości na przedmiot, które ćwiczy czujną obserwację zarówno otoczenia jak też wykorzystywania potencjału swojej kreatywności. By z niczego zrobić coś. By wyczulić się na każdy najmniejszy skrawek namacalnej rzeczywistości, badać skrupulatnie i wnikliwie wszelakie najdrobniejsze manifestacje świata realnego. Gesty prowadzące do takiego przedstawienia są zawieszone pomiędzy pewnym świadomym pomysłem, wzorem, a zupełnie intuicyjnym potraktowaniem materii.

Kuratorka: Anna Czaban


Powrót