Procedery sztuki lat 70.

Wystawa prezentuje pierwsze działania performatywne w polskiej sztuce lat 70. i końca lat 60. Przygotowany pokaz składa się głównie z dokumentacji fotograficznej i filmowej oraz archiwalnych opisów i komentarzy oferuje wgląd w praktyki radykalnych artystów sytuujących się wówczas poza oficjalnym obiegiem sztuki, a obecnie zaliczanych do klasyków neoawangardy (Włodzimierz Borowski, Wojciech Bruszewski, Andrzej Dłużniewski, Jarosław Kozłowski, KwieKulik, Natalia LL, Andrzej Matuszewski, Andrzej Partum, Ewa Partum, Józef Robakowski, Jerzy Rosołowicz, Jan Świdziński, Warsztat Formy Filmowej, Krzysztof Wodiczko). Zebrana dokumentacja prezentuje działania, których performatywność pozwalała artystom wychodzić poza kanoniczne narracje modernizmu i otwierać sztukę na kontekst społeczny i polityczny.
Tytuł wystawy nawiązuje do akcji Andrzeja Dłużniewskiego z 1979, który przez cztery dni na oczach publiczności realizował scenariusz tworzenia dzieła, ironizując na temat utrwalonego modernistyczną tradycją przywiązania do idei dzieła jako podstawowego kryterium sztuki. W dziesięć lat wcześniejszym Postępowaniu, rozbudowanym happeningu Andrzeja Matuszewskiego, autor pozostawał niewidoczny dla publiczności, która stawała się uczestnikiem sterowanych przez niego zdarzeń.

Przedstawiona na wystawie dokumentacja pokazuje różne sposoby postępowania, ironicznego i krytycznego rozgrywania w działaniu kolejnych pewników modernistycznego uniwersum.

Bożena Czubak