Pracownia malarstwa. Skansen, poligon czy samo sedno sztuki

Katowicka Akademia Sztuk Pięknych to intrygujące środowiko artystyczne - geograficznie tak nam bliskie, jednak we Wrocławiu niezbyt znane. Gościnna wystawa pracowni prof. Kazimierza Cieślika, jest okazją do nawiązania mniej odległej znajomości z częścią katowickiej szkoły malarstwa. 10 lat pracy dydaktycznej, to dobry moment zarówno na podsumowanie jak i konfrontacje z innymi środowiskami artystycznymi. Katowicka uczelnia działa od 1947 r., jednak dopiero w 2001 uzyskuje niezależność - przez lata funkcjonowała jako filia Akademii Krakowskiej z prężnie działającym Wydziałem Grafiki.
Wystawa "Pracownia malarstwa. Skansen, poligon czy samo sedno sztuki" to prezentacja najzdolniejszych absolwentów tej pracowni - wśród uczestników jest m.in: Joanna Zdzieniecka, która otrzymała Nagrodę Rektorów w I Ogólnopolskim Konkursie na Najlepszy Dyplom oraz tegoroczny laureat Grand Prix IV Ogólnopolskiego Konkursu im. Mariana Michalika na Obraz dla Młodych Malarzy Bartosz Wiłun.
Wystawa to pokaz różnych artystycznych postaw: od secesyjnego malarstwa prof. Kazimierza Cieślika, przez ekspresyjne obrazy Michała Minora, abstrakcję wspomnianej Joanny Zdzienieckiej, Pauliny Fiodorowicz, Justyny Respondek, Michała Littnera czy Jerzego Patryszewskiego, po realizm Krzysztofa Rzeźniczka i Jarosałwa Bednarza.
Stylistyczna różnorodnośc świadczy o otwartości tej pracowni, indywidualiźmie studentów. Co łączy jej absolwentów? Przekonamy się już 18 marca.

Tak o początkach pracowni pisze prof. kazimierz Cieślik:
"Kiedy przed dziesięciu laty tworzyłem autorską pracownię malarstwa dla studentów od drugiego do piątego roku miałem za sobą kilka lat asystowania w takiej właśnie pracowni profesora Macieja Bieniasza i z górą dziesięć lat prowadzenia Pracowni Rysunku i Malarstwa Roku I-go jeszcze w ramach krakowskiej ASP, gdzie Katowice były Filią.
Specyficzna rola pracowni pierwszego roku dawała mi usypiający luksus uczenia „od początku”, czyli budowania zrębów aparatu artykulacji plastycznej, nieodzownego później - czyli na latach starszych - do budowania już własnych, autorskich kreacji. Mówiąc w przenośni uczyłem młodych adeptów sztuki czytania i pisania.
Świeżo skompletowana autorska pracownia uświadomiła mi, że po tym obowiązkowym kursie gramatyki, stylistyki i po trosze kaligrafii, mam teraz do czynienia z ludźmi gotowymi do tworzenia poezji. I to w różnych językach - prawdziwa Wieża Babel.
Reagowałem (jak mi się wtedy wydawało) trzeźwo. W przedstawionym studentom programie zapisałem, że efektem działania Pracowni powinno być przejście od studium, przez interpretację do kreacji, co będzie realizowane przez wzbogacanie bodźców płynących z przedstawionego studentom scenograficznego układu (model uwikłany w sytuację powodującą skojarzenia z realnością lub surrealną, oniryczną niby - realnością) o efekty dźwiękowe, zapachowe, prowokację intelektualną np. w postaci towarzyszącej „martwej naturze” inskrypcji czy konkretnego tekstu literackiego. Zakładałem, że imperatyw tworzenia dzieła plastycznego może mieć swoje źródło w innych niż tylko wzrokowe doznaniach. Działało to wobec części studentów, ale dla większości wciąż było kagańcem, więc musiałem wcześniej brać pod uwagę założenia, które zrazu rezerwowałem dla tych z czwartego i piątego roku, gdzie oczekiwałem realizacji wynikających już z tzw. „programu własnego”, czyli dostosowania norm języka wypowiedzi plastycznej do najistotniejszych dla autora treści zasługujących jego zdaniem na ujętą w języku malarskim puentę.
A tu - jak wcześniej wspomniałem: Wieża Babel. Miałem szczęście do „tłumaczy”.


Powrót