Poszliśmy do Croatan

Wykluczenie społeczne może występować pod różnymi postaciami. Może być spowodowane splotem niekorzystnych okoliczności, ale może również stanowić autonomiczną decyzję osoby wykluczającej się. Badanie owych praktyk i ich przyczyn jest osią, wokół której rozwijany jest projekt; uwaga natomiast skupiona jest na różnych gestach ustanawiających prywatne utopie.

We wczesnych latach sześćdziesiątych Marcel Duchamp zauważył, że w związku z komercjalizacją świata sztuki, jedynym rozwiązaniem dla wielkiego artysty przyszłości będzie zejście do podziemia, stanie się niewidocznym. Ta hipoteza znalazła swą realizację w postawach artystów neoawangardy. Jak jednak spełnić ją w czasach, w których radykalna społeczna zmiana jest postrzegana jako dążenie z gruntu utopijne?

Zniknięcie nie oznacza braku głosu. Pustka nadal komunikuje. W starożytnych Atenach osoba wykluczona z życia publicznego nazywana była idiotą. Idiotą był również człowiek prywatny - ten, który na własne życzenie zrezygnował z dystrybucji władzy i przestrzeni publicznej, a więc z udziału w podejmowaniu decyzji dotyczących zbiorowości. Autowykluczenie ujawnia więc granicę pomiędzy dwiema, zdawałoby się, rozdzielnymi sferami: publicznym i prywatnym. To, co prywatne, jest również polityczne, czy też może być tak rozpatrywane w kategoriach gry, w której stawką jest swego rodzaju władza. Wnętrze, aby zaistnieć, musi przemyśleć swoje konstytutywne zewnętrze.

To, co jest wykluczone, jawi się jako nie w pełni materialne. Widma przekraczają granicę pomiędzy materią, a tym, co ulotne, między aktywnością i pasywnością. Widmo ojca Hamleta, pomimo swojego zawieszenia między egzystencją i pustką, zmusza bohatera dramatu Szekspira do podjęcia zobowiązania. Wymuszając przysięgę, czy też obietnicę, na osobie, której się objawiają, wpływają na świat realny i tym samym wywołują efekt ciągłego przemieszczania się niepewnej granicy pomiędzy prywatnym i publicznym.

Prace i gesty ujawnione w ramach projektu Poszliśmy do Croatan ukazują prawdziwe historie zniknięć i detektywistyczne poszukiwania śladów po tym, co stało się widmowe, i konfrontują je z artystycznymi fikcjami, które podejmują tematykę autowykluczenia. Postacie śledczych wymijają się z poszukiwanymi. Idioci przygotowujący grunt pod określenie własnej, osobistej utopii, poszukują odpowiedzi na pytanie o sens życia. Te działania oświetla księżyc, który z jednej strony jest symbolem życia wyobcowanego, a z drugiej - jest patronem poetów. Bohaterowie Słusznej drogi Fischlego & Weissa w blasku księżyca odnajdują prawdziwą spontaniczność w muzycznej improwizacji. To dźwięk przenosi pustkę po tym, co odchodzi. Być może widmo jest tylko muzyczną wibracją powietrza.

Artyści: Jan Bas Ader, Sebastian Buczek, Hubert Czerepok, Fischli & Weiss, Kolektywne Działania, Jacek Koprowicz, Jiri Kovanda, Jacek Kryszkowski, Zbigniew Libera, Leszek Przyjemski, Robert Rumas, Daniel Rumiancew, Syreny TV: Aleksandra Polisiewicz i Ewa Majewska, Adam Witkowski, Julita Wójcik, Zakład Produkcji Dźwięku: Wojciech Marzec i Patryk Zakrocki oraz Kasia Krakowiak, Ziemia Mindel Würm: Marek Rogulski i Piotr Wyrzykowski, Paweł Freisler

Pokój z kuchnią

Sebastian Buczek - Muzyk i konstruktor tworzący dziwaczne instrumenty, płyty gramofonowe ze szkła, pleksi i drewna pokrytego pszczelim woskiem.

SzaZa czyli duet Szamburski / Zakrocki - muzycy, improwizatorzy, animatorzy, którzy od 1999 roku aktywnie działają na stołecznej scenie muzyki improwizowanej i sztuki niezależnej.

Paul Wirkus - zajmuje się eksperymentalną muzyką elektroniczną i wolną improwizacją. Autor/współautor ponad 10 płyt, ktore uzyskały pozytywne recenzje w tak opiniotwórczych czasopismach jak angielski THE WIRE ( jego solo album Inteletto d`Amore został płytą miesiąca w marcu 2004), amerykański Pitchfork, niemiecki Spex czy De:Bug. Aktualne albumy ukazały się nakładem prestizowych wytworni Staubgold i Mosz.


Powrót