Portret Własny - Prace z kolekcji Piotra Bazylko i Krzysztofa Masiewicza
Portret własny prezentuje prace będące własnością dwóch kolekcjonerów, Piotra Bazylki i Krzysztofa Masiewicza. Wspólnie prowadzą oni popularny blog ArtBazaar (http://artbazaar.blogspot.com), w którym zamieszczają „porady, opinie i analizy na temat rynku sztuki najnowszej w Polsce”.
Fragment ich zbiorów, który można oglądać w Galerii Okna, jest prezentacją autoportretów młodych polskich artystów. Są to twórcy już uznani, jak Wilhelm Sasnal, Zbigniew Rogalski i Robert Kuśmirowski, ale również dopiero rozpoczynający swoją karierę, jak Szymon Kobylarz i Paweł Dunal.
Portret własny prezentuje prace będące własnością dwóch kolekcjonerów, Piotra Bazylki i Krzysztofa Masiewicza. Wspólnie prowadzą oni popularny blog ArtBazaar (http://artbazaar.blogspot.com), w którym zamieszczają „porady, opinie i analizy na temat rynku sztuki najnowszej w Polsce”.
Fragment ich zbiorów, który można oglądać w Galerii Okna, jest prezentacją autoportretów młodych polskich artystów. Są to twórcy już uznani, jak Wilhelm Sasnal, Zbigniew Rogalski i Robert Kuśmirowski, ale również dopiero rozpoczynający swoją karierę, jak Szymon Kobylarz i Paweł Dunal.
Wywiad z kuratorami wystawy:
Marcin Krasny: Pamiętacie swoje pierwsze zakupione dzieła? Czy teraz są one powodem do dumy, czy traktujecie je raczej jak wstydliwe początki?
Krzysztof Masiewicz: Różnie to bywa. Rozmawiając z kilkoma osobami zauważyłem, że pierwsze zakupy sztuki trafiają z reguły do mieszkań rodziców jako sentymentalne pamiątki początkowych fascynacji. Gust kolekcjonera i kształt kolekcji rozwijają się z czasem. Ja za swój początek przyjmuje zakup pracy Jarosława Modzelewskiego Wychodząc z wychodka w Galerii Zderzak w Krakowie. Musiało to być około 1997-98. Do tej pory jest to jedna z ulubionych moich prac. Prawie codziennie jej się przyglądam.
Piotr Bazylko: Pierwsze moje zakupy rzeczywiście trafiły gdzieś za szafę, choć nadal mam do nich sentyment. Tak, jak Krzysiek zaczął kolekcjonowanie na poważnie od Modzelewskiego, tak ja zacząłem od Marka Sobczyka. Kupiłem – też gdzieś w okolicach 1997 – Mauzoleum Galii Placydii, które do dziś bardzo lubię. Obecnie ten obraz niestety „zniknął” ze ściany w ramach rotacji prac, ale kiedyś pewnie na nią wróci. Może jak pozbieram całą Gruppę?
MK: Jakie kryteria przyjmujecie, wybierając prace?
KM: Tak naprawdę jedno kryterium – czy dana praca mi się podoba, czy też nie. Jako że wiele prac mi się podoba, ostatnio coraz częściej zwracam uwagę na to, czy będzie „pasowała” do mojej kolekcji. No i ostatecznie, czy mnie na nią stać. W sumie wyszły trzy kryteria….
PB: Ja dodałbym czwarte kryterium – czy ta praca ma szansę przetrwania próby czasu. To pytanie zawsze pojawia się przy kolekcjonowaniu sztuki najnowszej…
MK: Na wystawę zaproponowaliście prace będące portretami własnymi artystów. Przyznacie jednak, że tytuł Autoportrety nie jest chyba jej wyczerpującą definicją.
KM: Jest to pewnie temat stary jak świat. Mnie zawsze w autoportretach fascynował swoistego rodzaju dialog artysty z nieśmiertelnością. Przecież tak właśnie artyści byli zapamiętywani, taki wizerunek był utrwalany dla przyszłych pokoleń. Bardzo często artyści dodawali do tego dużo charakterystycznych elementów, które miały coś symbolizować: kwiat, czaszkę, część ubrania. Rozgryzanie takich tajemnic to też była duża frajda. Wśród obrazów pokazywanych na tej wystawie jest praca Sasnala, gdzie sportretował siebie w czterech różnych koszulkach. Na trzech są różne nazwy zespołów – Izrael, The Beatles i Stereolab, jedna jest biała, czysta (oficjalna). Można to interpretować jako różne źródła fascynacji artysty w tamtym okresie. Ta muzyka definiowała go w tym czasie. Inną pracą jest makieta pracowni Szymona Kobylarza, gdzie możemy zobaczyć artystę śpiącego w swojej pracowni. To też jest autentyczny „wizerunek” Szymona, który przyznaje, że bardzo często zasypia pracując nad jakąś pracą.
PB: Myślę, że to za prosto byłoby, gdybyśmy po prostu „odfajkowali” tę wystawę jako prezentację autoportretów. W dzisiejszej sztuce chodzi już o coś więcej niż zwykły autoportret. Parafrazując Rejs artysta nie jest już tylko twórcą, ale również tworzywem. Coraz częściej artyści używają swojego wizerunku do opowiedzenia pewnej historii, do projektów, które nie mają wiele wspólnego z czystym autoportretem. Weźmy choćby Bartka Materkę i jego pracę z cyklu, w którym dokumentował życie swojej rodziny. W tej pracy Bartek stoi ze swoim synem Tytusem na plaży i robią zdjęcie. Postacie są wydłużone, zamazane, jak przed zachodem słońca. I ten szalony zielony, zupełnie nierealistyczny kolor…
Ja najbardziej lubię Autoportret Piotra Janasa. Wydaje mi się szalenie ciekawy. Niby surrealistyczny, niby przypadkowy, ale równocześnie tak prawdziwy, że aż się chce porozmawiać z tą postacią na obrazie. Codziennie na niego spoglądam i żałuję, że jest to jedyna praca Janasa, jaką mam.
Patronat medialny: Gazeta Wyborcza, What's up in Warsaw, Warsaw Voice, Aktivist, Exklusiv.
Powrót
Portret własny prezentuje prace będące własnością dwóch kolekcjonerów, Piotra Bazylki i Krzysztofa Masiewicza. Wspólnie prowadzą oni popularny blog ArtBazaar (http://artbazaar.blogspot.com), w którym zamieszczają „porady, opinie i analizy na temat rynku sztuki najnowszej w Polsce”.
Fragment ich zbiorów, który można oglądać w Galerii Okna, jest prezentacją autoportretów młodych polskich artystów. Są to twórcy już uznani, jak Wilhelm Sasnal, Zbigniew Rogalski i Robert Kuśmirowski, ale również dopiero rozpoczynający swoją karierę, jak Szymon Kobylarz i Paweł Dunal.
Wywiad z kuratorami wystawy:
Marcin Krasny: Pamiętacie swoje pierwsze zakupione dzieła? Czy teraz są one powodem do dumy, czy traktujecie je raczej jak wstydliwe początki?
Krzysztof Masiewicz: Różnie to bywa. Rozmawiając z kilkoma osobami zauważyłem, że pierwsze zakupy sztuki trafiają z reguły do mieszkań rodziców jako sentymentalne pamiątki początkowych fascynacji. Gust kolekcjonera i kształt kolekcji rozwijają się z czasem. Ja za swój początek przyjmuje zakup pracy Jarosława Modzelewskiego Wychodząc z wychodka w Galerii Zderzak w Krakowie. Musiało to być około 1997-98. Do tej pory jest to jedna z ulubionych moich prac. Prawie codziennie jej się przyglądam.
Piotr Bazylko: Pierwsze moje zakupy rzeczywiście trafiły gdzieś za szafę, choć nadal mam do nich sentyment. Tak, jak Krzysiek zaczął kolekcjonowanie na poważnie od Modzelewskiego, tak ja zacząłem od Marka Sobczyka. Kupiłem – też gdzieś w okolicach 1997 – Mauzoleum Galii Placydii, które do dziś bardzo lubię. Obecnie ten obraz niestety „zniknął” ze ściany w ramach rotacji prac, ale kiedyś pewnie na nią wróci. Może jak pozbieram całą Gruppę?
MK: Jakie kryteria przyjmujecie, wybierając prace?
KM: Tak naprawdę jedno kryterium – czy dana praca mi się podoba, czy też nie. Jako że wiele prac mi się podoba, ostatnio coraz częściej zwracam uwagę na to, czy będzie „pasowała” do mojej kolekcji. No i ostatecznie, czy mnie na nią stać. W sumie wyszły trzy kryteria….
PB: Ja dodałbym czwarte kryterium – czy ta praca ma szansę przetrwania próby czasu. To pytanie zawsze pojawia się przy kolekcjonowaniu sztuki najnowszej…
MK: Na wystawę zaproponowaliście prace będące portretami własnymi artystów. Przyznacie jednak, że tytuł Autoportrety nie jest chyba jej wyczerpującą definicją.
KM: Jest to pewnie temat stary jak świat. Mnie zawsze w autoportretach fascynował swoistego rodzaju dialog artysty z nieśmiertelnością. Przecież tak właśnie artyści byli zapamiętywani, taki wizerunek był utrwalany dla przyszłych pokoleń. Bardzo często artyści dodawali do tego dużo charakterystycznych elementów, które miały coś symbolizować: kwiat, czaszkę, część ubrania. Rozgryzanie takich tajemnic to też była duża frajda. Wśród obrazów pokazywanych na tej wystawie jest praca Sasnala, gdzie sportretował siebie w czterech różnych koszulkach. Na trzech są różne nazwy zespołów – Izrael, The Beatles i Stereolab, jedna jest biała, czysta (oficjalna). Można to interpretować jako różne źródła fascynacji artysty w tamtym okresie. Ta muzyka definiowała go w tym czasie. Inną pracą jest makieta pracowni Szymona Kobylarza, gdzie możemy zobaczyć artystę śpiącego w swojej pracowni. To też jest autentyczny „wizerunek” Szymona, który przyznaje, że bardzo często zasypia pracując nad jakąś pracą.
PB: Myślę, że to za prosto byłoby, gdybyśmy po prostu „odfajkowali” tę wystawę jako prezentację autoportretów. W dzisiejszej sztuce chodzi już o coś więcej niż zwykły autoportret. Parafrazując Rejs artysta nie jest już tylko twórcą, ale również tworzywem. Coraz częściej artyści używają swojego wizerunku do opowiedzenia pewnej historii, do projektów, które nie mają wiele wspólnego z czystym autoportretem. Weźmy choćby Bartka Materkę i jego pracę z cyklu, w którym dokumentował życie swojej rodziny. W tej pracy Bartek stoi ze swoim synem Tytusem na plaży i robią zdjęcie. Postacie są wydłużone, zamazane, jak przed zachodem słońca. I ten szalony zielony, zupełnie nierealistyczny kolor…
Ja najbardziej lubię Autoportret Piotra Janasa. Wydaje mi się szalenie ciekawy. Niby surrealistyczny, niby przypadkowy, ale równocześnie tak prawdziwy, że aż się chce porozmawiać z tą postacią na obrazie. Codziennie na niego spoglądam i żałuję, że jest to jedyna praca Janasa, jaką mam.
Patronat medialny: Gazeta Wyborcza, What's up in Warsaw, Warsaw Voice, Aktivist, Exklusiv.
Powrót
