Piotr Wysocki - Aldona
Piotr Wysocki (1976) jest jednym z najbardziej interesujących artystów młodego pokolenia. Tworzy instalacje wideo, filmy dokumentalne, perfomanse i maluje. Studiuje na V roku Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (w pracowni malarstwa prof. Jarosława Modzelewskiego, w pracowni przestrzeni audowizualnej prof. Grzegorza Kowalskiego). Brał udział w wielu wystawach grupowych, prezentacja filmu Aldona w Małym Salonie w Zachęcie jest pierwszą indywidualną wystawą artysty.
Piotr Wysocki kreśli portret swojej bohaterki w poetycki sposób. Widzimy Aldonę w intymnej domowej scenerii. Opowieść hipnotyzuje i pozostawia widza w zdumieniu wobec niecodziennej odwagi decyzji życiowych. Nie zawsze przecież mamy siłę, aby wybrać drogę zgodną z naszą naturą, występując wbrew społecznym nakazom i kulturowym schematom.
„Nazywa się Aldona Wiśniewska. Takie imię i nazwisko przybrała. Rzadkie imię i częste nazwisko – tak jest najlepiej, pięknie, ale i zwyczajnie zarazem. Aldona nie opowiada swojej historii. Nie wiemy, co przeszła, gdzie mieszka, z czego żyje. Nie dowiemy się, co trzeba pokonać, aby na polskiej prowincji zmienić płeć – także urzędowo. By z mężczyzny stać się Aldoną Wiśniewską. (...)
Weszliśmy do ciasnego mieszkania. Poznajemy całą toaletę. Bateria tanich kosmetyków. Podkład, czarny ołówek do wyrysowania brwi, srebrno-niebieski cień na powieki, mocna szminka na usta. Jeszcze tylko wydekoltowana różowa bluzeczka, peruka – i można wyjść. Nie wiemy gdzie. (...)
Nie padają żadne miłosne oświadczenia: „kocham”, „pożądam”, o jakichkolwiek wulgaryzmach nie wspominając. Jest powściągliwość i dyskrecja. Z rozchwianych zdań wyłuskujemy proste sytuacje: on wraca z pracy, zjada obiad, idzie spać. Chrapie. Mówiąc o tym Aldona uśmiecha się trochę z rozczuleniem, trochę z zażenowaniem. Patrząc nam w oczy oczekuje zrozumienia”.
Powrót
Piotr Wysocki kreśli portret swojej bohaterki w poetycki sposób. Widzimy Aldonę w intymnej domowej scenerii. Opowieść hipnotyzuje i pozostawia widza w zdumieniu wobec niecodziennej odwagi decyzji życiowych. Nie zawsze przecież mamy siłę, aby wybrać drogę zgodną z naszą naturą, występując wbrew społecznym nakazom i kulturowym schematom.
„Nazywa się Aldona Wiśniewska. Takie imię i nazwisko przybrała. Rzadkie imię i częste nazwisko – tak jest najlepiej, pięknie, ale i zwyczajnie zarazem. Aldona nie opowiada swojej historii. Nie wiemy, co przeszła, gdzie mieszka, z czego żyje. Nie dowiemy się, co trzeba pokonać, aby na polskiej prowincji zmienić płeć – także urzędowo. By z mężczyzny stać się Aldoną Wiśniewską. (...)
Weszliśmy do ciasnego mieszkania. Poznajemy całą toaletę. Bateria tanich kosmetyków. Podkład, czarny ołówek do wyrysowania brwi, srebrno-niebieski cień na powieki, mocna szminka na usta. Jeszcze tylko wydekoltowana różowa bluzeczka, peruka – i można wyjść. Nie wiemy gdzie. (...)
Nie padają żadne miłosne oświadczenia: „kocham”, „pożądam”, o jakichkolwiek wulgaryzmach nie wspominając. Jest powściągliwość i dyskrecja. Z rozchwianych zdań wyłuskujemy proste sytuacje: on wraca z pracy, zjada obiad, idzie spać. Chrapie. Mówiąc o tym Aldona uśmiecha się trochę z rozczuleniem, trochę z zażenowaniem. Patrząc nam w oczy oczekuje zrozumienia”.
Powrót
