Piotr Stachlewski - Znak Człwoeika. Linoryty

Artysta od lat konsekwentnie budujący swoje obrazy i grafiki wokół znaku, który sam nazywa logomanem, z charakterystycznym dla grafika zacięciem i uporem powtarza Stachlewski ten na wpół antropomorficzny zarys tak długo, aż zamienia się on w masę równie nierozsupływalną jak Nieświadomość zbiorowa, w której rozegrać się może dowolny Zmyślony epizod, czy Gambit. Nie da się tego policzyć. Nie da się tego ogarnąć. Choć można dostrzec w tym Skrajne emocje, a nawet Nowy porządek. Podobieństwo struktur, jakie wycina artysta w linorycie, do tłumu sprawia, że widz odruchowo zatrzymuje się przed zagłębieniem się w jego znaczenie. Ta gęsta plątanina interesuje artystę jako własny, pozwalający na zostawienie indywidualnego znaku - w odróżnieniu od klasycznego, bezosobowego szrafowania - sposób, jakim w grafice uzyskuje się spektrum sytuacji rozgrywających się pomiędzy granicznymi: czernią i bielą.




Powrót