Piotr Skiba - Storytellers
wernisaż: 27 marca 2007, godz. 18.00
Osobista historia autora stanowi zarazem otwarty model dowolnej indywidualnej biografii i nostalgiczną próbę uobecnienia własnej przeszłości. Tytułowymi opowiadaczami nie są wyłącznie osoby pojawiające się na starych fotografiach czy przed kamerą wideo, ale także zaskakujące przedmioty, obiekty, filmy i sytuacje, będące reprezentacjami, swoistymi portretami wielu postaci - członków rodziny, przyjaciół, bliskich osób. Portrety należą do autobiograficznego, miksującego wiele mediów przestrzennego albumu, który można przyswajać wieloma zmysłami i interpretować na nieskończenie wiele sposobów. Album nie zawiera portretu głównego bohatera. Autor niczego sam nie opowiada - raczej jest opowiadany i daje opowiadać innym, których uważnie słucha, którym poświęca czas, z którymi jest albo bardzo chciałby pobyć. Skiba niespiesznie filmuje swoją
babcię, dając jej czas na ulatywanie myślami do odleglych obszarów jej pamięci. Rejestruje wspomnienia i refleksje ojca swojego przyjaciela, byłego nauczyciela techniki. Pracując z kamerą nie uprawia wideo-artu. Interesują go tylko ludzie i ich historie. Jego własna rozwarstwia się i rozprasza w innych, jest niesformatowana, pozbawiona faktów mogących budować czytelne
curiculum vitae. Zawiera wiele warstw dokumentalnych i wątków socjologicznych, ale multiplikując tropy interpretacyjne i konteksty zmierza ku podstawowej, intymnej intuicji pulsu życia w chaosie splecionych narracji. Ponieważ osobistej biografii, podobnie jak pamięci, niesposób wyodrębnić z panoptikum historii, autor nie usiłuje wmanipulować odbiorcy w gotowy produkt czy artystyczny automat, konsekwentnie traktujac swój projekt jako otwarty. Storytellers mogą istnieć tylko poprzez skonfabulowanie z osobistymi wątkami biografii odbiorcy. Chociaż pamięć i pamiątki różnych ludzi nie są identyczne, doskonale zrozumiała jest rola jaką pełnią w prywatnej biografii.
Powrót
Osobista historia autora stanowi zarazem otwarty model dowolnej indywidualnej biografii i nostalgiczną próbę uobecnienia własnej przeszłości. Tytułowymi opowiadaczami nie są wyłącznie osoby pojawiające się na starych fotografiach czy przed kamerą wideo, ale także zaskakujące przedmioty, obiekty, filmy i sytuacje, będące reprezentacjami, swoistymi portretami wielu postaci - członków rodziny, przyjaciół, bliskich osób. Portrety należą do autobiograficznego, miksującego wiele mediów przestrzennego albumu, który można przyswajać wieloma zmysłami i interpretować na nieskończenie wiele sposobów. Album nie zawiera portretu głównego bohatera. Autor niczego sam nie opowiada - raczej jest opowiadany i daje opowiadać innym, których uważnie słucha, którym poświęca czas, z którymi jest albo bardzo chciałby pobyć. Skiba niespiesznie filmuje swoją
babcię, dając jej czas na ulatywanie myślami do odleglych obszarów jej pamięci. Rejestruje wspomnienia i refleksje ojca swojego przyjaciela, byłego nauczyciela techniki. Pracując z kamerą nie uprawia wideo-artu. Interesują go tylko ludzie i ich historie. Jego własna rozwarstwia się i rozprasza w innych, jest niesformatowana, pozbawiona faktów mogących budować czytelne
curiculum vitae. Zawiera wiele warstw dokumentalnych i wątków socjologicznych, ale multiplikując tropy interpretacyjne i konteksty zmierza ku podstawowej, intymnej intuicji pulsu życia w chaosie splecionych narracji. Ponieważ osobistej biografii, podobnie jak pamięci, niesposób wyodrębnić z panoptikum historii, autor nie usiłuje wmanipulować odbiorcy w gotowy produkt czy artystyczny automat, konsekwentnie traktujac swój projekt jako otwarty. Storytellers mogą istnieć tylko poprzez skonfabulowanie z osobistymi wątkami biografii odbiorcy. Chociaż pamięć i pamiątki różnych ludzi nie są identyczne, doskonale zrozumiała jest rola jaką pełnią w prywatnej biografii.
Powrót
