Piotr Skiba - Between white modernism and black baroque
Trudno jest dziś nam myśleć o modernizmie bez kierowania uwagi ku jego historycznym aspektom. Symboliczne zamknięcie tego nurtu, jakiego dokonały ostatnie Documenta w Kassel, nazywając modernizm antykiem kultury, każe każde przedsięwzięcie traktowane podług jego idei traktować jako trawestację, nawiązanie bądź reinterpretacje założeń, nie zaś autonomiczną myśl, wyrażającą się w duchu nowoczesności.
A jednak, być może na przekór założeniom teoretyków Piotr Skiba podejmuje wątek modernizmu nie z pozycji epigona, czy komentatora zjawiska, a z całą świadomością odpowiedzialności i uwikłań teoretycznych, narosłych przez całe dwudziestowieczne doświadczenie tejże myśli. Tym samym powołuje jeszcze raz do życia ideę, która zamarła wobec relatywizacji pojęć.
Znamienne jest, że w warstwie formalnej Skiba odwołuje się do tzw. „białego modernizmu”, wiązanego z ortodoksją kanonu, mającą swe historyczne miejsce w podejściu do architektury XXlecia międzywojennego. Dyskusja nad funkcją kolorystyki i zaangażowania artystycznego w projekt architektoniczny miała wówczas swe apogeum oraz łączyła pozornie sprzeczne interesy skrajnego funkcjonalizmu i prostoty planu z doświadczeniem sztuki abstrakcji, jej nieuchwytności i brakiem, jaki wyrażał się poprzez nieobecność figuracji. Pozornie sprzeczne, gdyż zarówno w jednym jak i w drugim wypadku o sile tych propozycji stanowiła forma. Forma jako hasło wywoławcze ówczesnej myśli artystycznej i projektanckiej.
Studio BWA nie jest typowo modernistycznym pomieszczeniem. Skiba próbuje przekształcić je w klasyczny white cube, w którym prymat bezosobowego oka, skupiającego się na grze formy ma być doprowadzony do perfekcji i niezakłócony żadnym doświadczeniem. To dążenie z góry skazane jest na niepowodzenie, z racji stanu i charakteru miejsca, z którym ma się zmierzyć. Tym samym jego propozycja modernistycznego myślenia przybiera formę undead – zawieszenia, pomiędzy życiem a śmiercią, a jednocześnie wykluczenia z obydwóch tych aksjomatów. Malarstwo Skiby naznaczone jest dążeniem do czystości formy, a tym samym próbą utrwalenia definicji modernistycznej.
Powrót
Powrót
