Piotr Pasiewicz - Egzist

Jesteśmy i nie jesteśmy zarazem - życie jest ciągłą zmianą, jest ciągłym rodzeniem się i śmiercią - pisał Heraklit z Efezu. Co łączy ów cytat z pracami Piotra Pasiewicza? Otóż życie i śmierć, te dwa antynomiczne pojęcia, splatają się w obrazach artysty. Nieprzypadkowy jest zatem tytuł wystawy Egzist, który oznacza tyle, co istnieć, egzystować, po prostu być. W prezentowanych pracach bardzo wyraźnie uwypuklony jest proces życia, który zmierza do jednego celu - transformacji. To w niej autor widzi nadzieję. Transformacja jest dla niego pomostem między życiem a kolejnym istnieniem.
Powtarzające się w obrazach Pasiewicza biomorficzne embriony wprowadzają nas w scenerię przypominającą mityczny prapoczątek, kiedy zaczęło kształtować się istnienie. Sceny w wielu wypadkach rozgrywają się w niezidentyfikowanej przestrzeni, jakby mitycznej prajedni, która jest nieskończonością. Idiomatyczne figury zawieszone są w energetycznej pustce. Splatają się ze sobą, tworząc jedną, organiczną całość, która ulega przeobrażeniu. Z form pierwotnych rodzą się kolejne. Stanowią nowe odrębne byty, przypominające zwierzęcopodobne istoty. Ukazana przez artystę ciągłość przemiany powoduje, że trudno oddzielić formy martwe od nowo narodzonych. Śmierć i życie łączą się ze sobą w jednej przestrzeni, na kawałku płótna, obrazując cykl trwania.
Artysta „zawiesza” w czasie życie i śmierć. Tworzy przewrotny pomnik istnienia. Przewrotny, bo życia nie można zatrzymać. Autor próbuje jednak dokonać niemożliwego, próbuje dokładnie przypatrzeć się procesowi istnienia, zatrzymując czas. Tylko dzięki temu możliwe jest przyjrzenie się przeobrażeniom stanów.
Pasiewicz niczym patomorfolog pokazuje nam wnętrza organizmów, ich wewnętrzną transformację. Wdziera się do ciał biomorficznych istot, by dotrzeć do żywej esencji. Dokonuje swoistej „sekcji”. Jego prace ukazują organy, mięsnie i żyły. Linie, które wypełniają wnętrza stworów, pulsują, tworząc wrażenie wewnętrznego życia. Ukazana w ten sposób biologiczność ma w sobie coś przytłaczająco konkretnego, jest próbą pokazania w sposób dosłowny, czym jest życie.
„Wdarcie” się do wnętrza organizmów pozwala na obserwację „wycinków” istnienia, które na naszych oczach ulegają rozpadowi, a następnie scalaniu. Cykliczny proces przemiany, powtarzający się w kolejnych pracach, jest według Pasiewicza źródłem wszelkiej egzystencji. Śmierć nie jest zatem dla artysty zakończeniem życia, to „nowy” początek.

Justyna Tomczak


Powrót