Pewna Finlandia
wernisaż: 24 sierpnia 2007, godz. 17.00
Wystawa prezentuje aktualną sztukę fińską - obiekty, instalacje, rzeźby. Zestaw prac „Pewnej Finlandii” tworzy najnowszy obraz warunków społecznych, życia i ekologii Finlandii.
Artyści: Jussi Heikkilä, Timo Heino, Pekka Jylhä, Kaarina Kaikkonen, Kaija Kiuru, Kaisu Koivisto, Elina Lind, Eero Markuksela, Reima Nurmikko, Jaakko Pernu, Anni Rapinoja, Anu Tuominen
Dwunastu artystów ma według kuratorów pokazać stan artystycznej sceny, jak i dać najnowszy obraz warunków społecznych, życia i ekologii Finlandii. Kwestia troski o zagrożoną przyrodę wypływa na plan pierwszy. Jeżeli brać sztukę za miernik ważnych problemów społecznych, to przyjdzie nam Finom tylko pozazdrościć. U nas niestety ekologia traktowana jest wciąż jako ekscentryczny dodatek, niż nieodzowny regulator całości. Wystawa pomyślana jest jako podróż. Przemierzanie artystycznej trasy miejsc niezagospodarowanych, nienaruszonych i wypierających go budynków standaryzowanego przemysłu. Część artystów deklaruje się wprost jako aktywiści ruchów ekologicznych. Anni Rapinoja mówi o bogactwie przyrody, jej potencjale. W serii „Garderoba” odnosi się do jej ochraniającej nas roli, pokazując jako ważne niewidoczne, należące do niej, drobne zdarzenia; w „Modzie letniej” poszukuje wspólnego wymiaru: w lecie wszystkie trzciny przy brzegach jezior stają się fioletowo-brunatne – to też moda letnia. Podobnie Jaako Pernu, którego „Drewniana granica” – ustawiona w środku miasta instalacja z wierzb, jawi się jako komentarz na temat urbanizacji, stanowiąc „drewnianą” granicę estetyczną, zarówno w środowisku przetworzonym, jak i naturalnym. Karina Kaikkonen z kolei porusza się w rejonach estetyki codzienności, wykorzystuje zwykłe przedmioty, które nierzadko rozciągają się na przestrzeń miasta, łącząc indywidualne z architekturą i lokalną strukturą społeczną. Feministyczne konotacje mają prace Kaiji Kiuru, posługującej się tradycyjnymi serwetami, obrusami, nawiązując do zwyczaju kobiecego tworzenia „u siebie”. To tylko wąski wycinek. Poruszonych kwestii jest na niej znacznie więcej. Jak pisze Anu Tuominen o swoich pracach: „Geometria, chemia, arytmetyka, socjologia, historia, zoologia, botanika, poetyka, sztuka w kuchni”. Z dużą swobodą możemy to zdanie rozciągnąć na całą wystawę.
Powrót
Wystawa prezentuje aktualną sztukę fińską - obiekty, instalacje, rzeźby. Zestaw prac „Pewnej Finlandii” tworzy najnowszy obraz warunków społecznych, życia i ekologii Finlandii.
Artyści: Jussi Heikkilä, Timo Heino, Pekka Jylhä, Kaarina Kaikkonen, Kaija Kiuru, Kaisu Koivisto, Elina Lind, Eero Markuksela, Reima Nurmikko, Jaakko Pernu, Anni Rapinoja, Anu Tuominen
Dwunastu artystów ma według kuratorów pokazać stan artystycznej sceny, jak i dać najnowszy obraz warunków społecznych, życia i ekologii Finlandii. Kwestia troski o zagrożoną przyrodę wypływa na plan pierwszy. Jeżeli brać sztukę za miernik ważnych problemów społecznych, to przyjdzie nam Finom tylko pozazdrościć. U nas niestety ekologia traktowana jest wciąż jako ekscentryczny dodatek, niż nieodzowny regulator całości. Wystawa pomyślana jest jako podróż. Przemierzanie artystycznej trasy miejsc niezagospodarowanych, nienaruszonych i wypierających go budynków standaryzowanego przemysłu. Część artystów deklaruje się wprost jako aktywiści ruchów ekologicznych. Anni Rapinoja mówi o bogactwie przyrody, jej potencjale. W serii „Garderoba” odnosi się do jej ochraniającej nas roli, pokazując jako ważne niewidoczne, należące do niej, drobne zdarzenia; w „Modzie letniej” poszukuje wspólnego wymiaru: w lecie wszystkie trzciny przy brzegach jezior stają się fioletowo-brunatne – to też moda letnia. Podobnie Jaako Pernu, którego „Drewniana granica” – ustawiona w środku miasta instalacja z wierzb, jawi się jako komentarz na temat urbanizacji, stanowiąc „drewnianą” granicę estetyczną, zarówno w środowisku przetworzonym, jak i naturalnym. Karina Kaikkonen z kolei porusza się w rejonach estetyki codzienności, wykorzystuje zwykłe przedmioty, które nierzadko rozciągają się na przestrzeń miasta, łącząc indywidualne z architekturą i lokalną strukturą społeczną. Feministyczne konotacje mają prace Kaiji Kiuru, posługującej się tradycyjnymi serwetami, obrusami, nawiązując do zwyczaju kobiecego tworzenia „u siebie”. To tylko wąski wycinek. Poruszonych kwestii jest na niej znacznie więcej. Jak pisze Anu Tuominen o swoich pracach: „Geometria, chemia, arytmetyka, socjologia, historia, zoologia, botanika, poetyka, sztuka w kuchni”. Z dużą swobodą możemy to zdanie rozciągnąć na całą wystawę.
Powrót
