Paweł Żugaj - Twarz i obraz
wernisaż: 7 września 2007, godz. 18.00
Paweł Żugaj to twórca młody, głos nowego pokolenia, a co za tym idzie- reprezentant całkowicie wolnej generacji. Urodzony w 1979, nie miał okazji nasączyć swej wyobraźni peerelowskimi gusłami. Jak również, mimo wszechobecnej popowej estetyki, pozostaje na nią obojętny. Jego wypowiedź jest dojrzała, pełna ekspresji i emocji. Malarstwo Żugaja, to rzadko dziś eksponowana sztuka agresywnego pędzla, mięsistej faktury o mocnym, skondensowanym przekazie. Tematem jego twórczości jest „twarz”. Prezentowane portrety kryją intrygujące tajemnice, fobie i zagadkowe relacje z artystą. Magnetycznie skupiają na sobie uwagę, igrając z odbiorcą. To malarstwo prawdziwe, szczere, bez zbędnej kokieterii. Bohaterowie obrazów, „wgryzają się” mocno w umysł i nie pozwalają o sobie zapomnieć. To również gra kolorów. Czasem ich przytłaczająca moc obezwładnia, by zaraz potem poddać się, rześkiej fali słonecznych refleksów. Te intuicyjne gesty jeszcze bardziej krępują, plączą się na płótnie, tworząc całość. Czasem czytelną i oczywistą, innym razem prawie abstrakcyjną. Przy czym jest to abstrakcja „kontrolowana”. Zawsze punktem wyjścia jest twarz, a mozolne zmaganie się z jej psychiką daje zaskakujące efekty. Na wystawie zaprezentujemy prace z lat 2001-2007. Poniżej osobista wypowiedź artysty na temat swojej twórczości.
Powrót
Paweł Żugaj to twórca młody, głos nowego pokolenia, a co za tym idzie- reprezentant całkowicie wolnej generacji. Urodzony w 1979, nie miał okazji nasączyć swej wyobraźni peerelowskimi gusłami. Jak również, mimo wszechobecnej popowej estetyki, pozostaje na nią obojętny. Jego wypowiedź jest dojrzała, pełna ekspresji i emocji. Malarstwo Żugaja, to rzadko dziś eksponowana sztuka agresywnego pędzla, mięsistej faktury o mocnym, skondensowanym przekazie. Tematem jego twórczości jest „twarz”. Prezentowane portrety kryją intrygujące tajemnice, fobie i zagadkowe relacje z artystą. Magnetycznie skupiają na sobie uwagę, igrając z odbiorcą. To malarstwo prawdziwe, szczere, bez zbędnej kokieterii. Bohaterowie obrazów, „wgryzają się” mocno w umysł i nie pozwalają o sobie zapomnieć. To również gra kolorów. Czasem ich przytłaczająca moc obezwładnia, by zaraz potem poddać się, rześkiej fali słonecznych refleksów. Te intuicyjne gesty jeszcze bardziej krępują, plączą się na płótnie, tworząc całość. Czasem czytelną i oczywistą, innym razem prawie abstrakcyjną. Przy czym jest to abstrakcja „kontrolowana”. Zawsze punktem wyjścia jest twarz, a mozolne zmaganie się z jej psychiką daje zaskakujące efekty. Na wystawie zaprezentujemy prace z lat 2001-2007. Poniżej osobista wypowiedź artysty na temat swojej twórczości.
Powrót
