Patrycja Kühn - STADO
STADO - WYSTAWA MALARSTWA PATRYCJI KüHN
Patrycja Kühn urodzona 1 kwietnia 1971 roku w Warszawie. W 1996 dyplom na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Studia malarskie w pracowni profesora Jerzego Tchórzewskiego, rysunek w pracowni profesor Zofii Glazer. Grafika warsztatowa (serigrafia) w pracowni profesora Leszka Holdanowicza.
„Patrycja Kuhn wyznaczyła mi limit słów, które mogą znaleźć się w tym wstępie. Nie więcej niż...
Nie lubi mówić o swoich obrazach, unika mówienia o malarstwie, nie lubi, kiedy ktoś o nim mówi.
Rozumiem jej zachwyt światem zwierząt. Nie podzielam rezerwy wobec ludzi (bo ludzie mówią za dużo...).
Są chwile, kiedy woli rysować, ale maluje żeby być i żeby pewnego dnia nie zniknąć. Pozornie zagubiona wśród ludzi i jednocześnie pewna swojego „Stada” maluje po prostu, z umiarem, bez pośpiechu. Zajęta projektami graficznymi porzuca czasem malowanie na kilka tygodni, miesięcy, potem wraca do swoich prac. A „Stado” dojrzewa. Każdy z nas znajduje swój sposób żeby być szczęśliwym. Wystawa to dla niej okazja, żeby komuś ofiarować chwilę. Możemy czuć się zaproszeni. I jeszcze jedno. Już poza limitem. Nie znikaj.”
Radosław Mleczko
Powrót
Patrycja Kühn urodzona 1 kwietnia 1971 roku w Warszawie. W 1996 dyplom na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Studia malarskie w pracowni profesora Jerzego Tchórzewskiego, rysunek w pracowni profesor Zofii Glazer. Grafika warsztatowa (serigrafia) w pracowni profesora Leszka Holdanowicza.
„Patrycja Kuhn wyznaczyła mi limit słów, które mogą znaleźć się w tym wstępie. Nie więcej niż...
Nie lubi mówić o swoich obrazach, unika mówienia o malarstwie, nie lubi, kiedy ktoś o nim mówi.
Rozumiem jej zachwyt światem zwierząt. Nie podzielam rezerwy wobec ludzi (bo ludzie mówią za dużo...).
Są chwile, kiedy woli rysować, ale maluje żeby być i żeby pewnego dnia nie zniknąć. Pozornie zagubiona wśród ludzi i jednocześnie pewna swojego „Stada” maluje po prostu, z umiarem, bez pośpiechu. Zajęta projektami graficznymi porzuca czasem malowanie na kilka tygodni, miesięcy, potem wraca do swoich prac. A „Stado” dojrzewa. Każdy z nas znajduje swój sposób żeby być szczęśliwym. Wystawa to dla niej okazja, żeby komuś ofiarować chwilę. Możemy czuć się zaproszeni. I jeszcze jedno. Już poza limitem. Nie znikaj.”
Radosław Mleczko
Powrót
