Odsłoń mnie albo wyprzedaż teatru
Przestrzeń wystawy Odsłoń mnie albo wyprzedaż teatru ma być obszarem wycieczki za kulisy. Trochę sztuczną, zapleczem, zakurzoną kulisą, dokąd przychodzimy, jak na wyprzedaż w nieczynnym teatrze. Gdzie wszystko nie miało być dla naszych oczu, ale gdy w końcu jest, odkrywa się nam kolejne znaczenie, kolejny sens niekończącego się dramatu. Prezentacja w ramach 23. Dni Sztuki Współczesnej.
Przestrzeń wystawy "Odsłoń mnie albo wyprzedaż teatru" ma być obszarem wycieczki za kulisy. Trochę sztuczną, zapleczem, zakurzoną kulisą, dokąd przychodzimy, jak na wyprzedaż w nieczynnym teatrze. Gdzie wszystko nie miało być dla naszych oczu, ale gdy w końcu jest, odkrywa się nam kolejne znaczenie, kolejny sens niekończącego się dramatu. Prezentacja w ramach 23. Dni Sztuki Współczesnej. Basia Bańda (ur.1980), Grupa Sędzia Główny [Aleksandra Kubiak (1978), Karolina Wiktor (1979)] i Tomasz Kowalski (1984) to artyści, którzy od kilku lat mocno zaznaczają swoją obecność na polskiej scenie artystycznej. Motyw zasłony, scenografii, teatralizacji pojawia się w ich pracach jako jedna z istotnych kwestii formalnych i ideowych. Każde z nich rozwiązuje go w nieco inny sposób. Basia Bańda ubiera obrazy w dziecięce ubranka, zasłania je, ale daje możliwość odsłonięcia, rozpięcia guzików, podniesienia spódniczki. Fotografuje się, uteatralizowując pozy wobec obiektywu, aranżując dokamerowy spektakl. Tworzy obiekty-lalki do niekoniecznie dziecięcych dramatów. Grupa Sędzia Główny wprowadziła wirusa performance do spektaklu „Magnetyzm serca” Grzegorza Jarzyny w Teatrze Rozmaitości, pozwalając publiczności na ingerencję w tok zdarzeń, zaburzając konwencję. Strategia umożliwiania publiczności współkreacji pojawiła się również w akcji w TVP Kultura, gdzie artystki „na żywo” wykonywały telefoniczne polecenia anonimowych widzów. Tomasz Kowalski maluje czasem realne - nierealne zasłony. Trochę zakurzone, zasłaniające scenę, może pustą albo kryjącą kolejną tajemnicę. Artysta ustawia często swoje obiekty w aranżacjach parascenograficznych - mogących być scenerią dla dalszych, nieprzewidzianych zdarzeń. Pojawiające się postaci wykonują rytuały albo akcje w rytm wskazówek niewidzialnego reżysera.
Powrót
Przestrzeń wystawy "Odsłoń mnie albo wyprzedaż teatru" ma być obszarem wycieczki za kulisy. Trochę sztuczną, zapleczem, zakurzoną kulisą, dokąd przychodzimy, jak na wyprzedaż w nieczynnym teatrze. Gdzie wszystko nie miało być dla naszych oczu, ale gdy w końcu jest, odkrywa się nam kolejne znaczenie, kolejny sens niekończącego się dramatu. Prezentacja w ramach 23. Dni Sztuki Współczesnej. Basia Bańda (ur.1980), Grupa Sędzia Główny [Aleksandra Kubiak (1978), Karolina Wiktor (1979)] i Tomasz Kowalski (1984) to artyści, którzy od kilku lat mocno zaznaczają swoją obecność na polskiej scenie artystycznej. Motyw zasłony, scenografii, teatralizacji pojawia się w ich pracach jako jedna z istotnych kwestii formalnych i ideowych. Każde z nich rozwiązuje go w nieco inny sposób. Basia Bańda ubiera obrazy w dziecięce ubranka, zasłania je, ale daje możliwość odsłonięcia, rozpięcia guzików, podniesienia spódniczki. Fotografuje się, uteatralizowując pozy wobec obiektywu, aranżując dokamerowy spektakl. Tworzy obiekty-lalki do niekoniecznie dziecięcych dramatów. Grupa Sędzia Główny wprowadziła wirusa performance do spektaklu „Magnetyzm serca” Grzegorza Jarzyny w Teatrze Rozmaitości, pozwalając publiczności na ingerencję w tok zdarzeń, zaburzając konwencję. Strategia umożliwiania publiczności współkreacji pojawiła się również w akcji w TVP Kultura, gdzie artystki „na żywo” wykonywały telefoniczne polecenia anonimowych widzów. Tomasz Kowalski maluje czasem realne - nierealne zasłony. Trochę zakurzone, zasłaniające scenę, może pustą albo kryjącą kolejną tajemnicę. Artysta ustawia często swoje obiekty w aranżacjach parascenograficznych - mogących być scenerią dla dalszych, nieprzewidzianych zdarzeń. Pojawiające się postaci wykonują rytuały albo akcje w rytm wskazówek niewidzialnego reżysera.
Powrót
