Odczarowanie - proces ciągły

Performer, autor instalacji, obiektów, fotografii i rysunków. W latach 1998-2003 studiował na Wydziale Artystycznym Instytutu Sztuk Pięknych na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. W roku akademickim 2002-2003 przebywał na stypendium w Pracowni Metalu i Modelowania na Uniwersytecie Rennes 2, Beaux-Arts Rennes. W 2004 roku został nominowany do Paszportów „Polityki”. Mieszka w Lublinie.
Robert Kuśmirowski nazywany jest „geniuszem atrapy”, „genialnym imitatorem”, „fałszerzem i manipulatorem rzeczywistości”. Większość jego prac opiera się na tworzeniu łudząco podobnych imitacji starych przedmiotów, dokumentów, fotografii czy sytuacji. Zazwyczaj nie mają one swego określonego pierwowzoru, a jedynie przywołują kulturę materialną pewnej epoki. Kiedyś powiedział, że odtwarza rzeczy takimi, jakimi chciałby je widzieć. Sam opowiada, że dzieciństwo było dla niego „czasem chronicznych chorób i walki z odpornością organizmu na leki z różnych półek. Pobyt w szpitalach zrodził ogólną niechęć do zamkniętych izolatek nafaszerowanych bielą i utwierdził mnie w przekonaniu, że to co białe i czyste jest bezduszne...”. Doświadczenia te uwarunkowały rozwój jego twórczości. Niemniej jednak to fascynacja muzyką popchnęła Kuśmirowskiego do rozpoczęcia studiów na Wydziale Artystycznym UMCS w Lublinie. Chciał nauczyć się projektować okładki do płyt zespołu, w którym grał koncertując od 1989 roku. Pierwszy raz sięgnął do idei odtwarzania jeszcze przed studiami. Powrócił do niej na trzecim roku, kiedy to na wystawie zorganizowanej w korytarzu swojego wydziału umieścił kilkanaście drobnych dokumentów, od karty egzaminacyjnej po rachunek z hipermarketu. Jeszcze w trakcie studiów zmaterializował w Galerii Białej w Lublinie (2002) swoje wspomnienia o stacjach PKP, wykorzystując w tym celu eksponaty z pracowni Zespołu Szkół Kolejowych w Lublinie i Muzeum Kolejnictwa Wąskotorowego w Karczmiskach, a także „podrabiając” tabor kolejowy z wagonem naturalnych wymiarów. W 2003 roku wziął udział w wystawie Cultural Territories #4 organizowanej przez Galerie fur Zeitgenoessische Kunst w Lipsku. Zainscenizował wówczas podróż z Paryża, przez Luksemburg, do Lipska wcielając się w rolę cyklisty żyjącego w latach 20 XX wieku. W 2003 roku w CSW Zamku Ujazdowskim wykonał rekonstrukcję pracowni artystycznej z okresu PRL-u (Double V). Po jednej stronie przestrzeni ustawił gotowe i znalezione przedmioty, po drugiej zimitował lustrzane odbicie owej pracowni wykonując wszystkie eksponaty własnoręcznie. W listopadzie 2004 roku w Galerii Potocka artysta stworzył imitacje mieszczącego się tam w latach 20-tych XX atelier fotograficznego Józefa Muchy i świadczył usługi fotograficzne. Odbył pieszą podróż z Łodzi do Paryża, której dokumentacja zaprezentowana była Van Abbe Museum w Eindhoven (2004). Ukoronowaniem rocznego projektu The Ornaments of Anatomy”była wystawa – laboratorium anatomiczne szalonego doktora Verniera w Kunstverain w Hamburgu (2005). Na przełomie 2009 i 2010 roku prezentował w londyńskim Barbican Centre Bunker – tajemniczy i niepokojący bunkier z czasów II wojny światowej. W swoich pracach Kuśmirowski ujawnia także kolekcjonerskie zamiłowania - nagromadzone przedmioty tworzą wówczas trudne do ogarnięcia zbiory, określone przez Joannę Mytkowską jako „barok nadmiaru i entropia detali”, jak w ekspozycji Masyw kolekcjonerski (2009, Bunkier Sztuki, Kraków). Artysta odwołuje się do pamięci, historii i nostalgii, jaka towarzyszy kulturze wizualnej z odległej i nieco bliższej przeszłości powoli znikającej pod kolejnymi warstwami. Przywołuje wspomnienia, ale i dezorientuje, tak jak zrobił to w Facade (2009, Balnkenberge, Belgia), gdy w rząd wymuskanych kamienic nadmorskiego kurortu wstawił fasadę zapomnianego, zaniedbanego, nędznego i zniszczonego budynku z ciemnej polskiej uliczki. W jego twórczości silnie obecny jest wątek wanitatywny. Odtwarzanie staje się sposobem podejmowania tematu krótkotrwałości, przemijalności czy w końcu śmierci kultury materialnej. Kuśmirowski przygotuje na drugą edycję ArtBoom Tauron Festivalu pracę specjalną i zaskakującą, obok której nie będzie można przejść obojętnie.

W latach 1988-93 studiowała na ASP w Krakowie u prof. Jerzego Nowosielskiego i jednocześnie w latach 1987-92 studiowała historię sztuki na UJ. W latach 1994-95 odbyła Semestralny Program Studyjny na Uniwersytecie Stanu Nowy Jork w Nowym Jorku. Stale współpracuje z Galerią Zderzak. Otrzymane stypendia: 1992 - Kunsthaus Horn, Austria; 1996 - Arts Link, Nowy Jork; 1996 - Stypendium Prezydenta Miasta Krakowa.

Fascynują ją ekstremalne relacje anatomii i świadomości. Jej rzeźby przedstawiają zmutowane, zdeformowane ciała, androgyny, hybrydy, postaci o niezidentyfikowanej świadomości seksualnej. Używa nietypowych technik - figury zamawia w fabrykach manekinów, wykorzystuje martwe zwierzęta i owady oraz odlewy własnego ciała.
Mieszka i pracuje w Warszawie.

PROJEKTY PUBLICZNE

2008 Obóz dla uchodźców w Uhyst, Uhyst, Niemcy
Linie lotnicze, Galeria Trafo, Budapeszt, Węgry
Camping Dżenin, Freedom Theatre, Dżenin, Palestyna
2007 Dotleniacz, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Plac Grzybowski, Warszawa
2006 Wulkan Umea, Galeria Verkligheten, Umea, Szwecja
2004 Tylko Miłość, Szpital Wolski, Warszawa
2003-2005 Artysta do wynajęcia, Berlin, Łódź, Sheffield
2002 Pozdrowienia z Alej Jerozolimskich, Warszawa
2001 Dziennik Snów, Galeria XX1, Warszawa

Mieszka w Warszawie. Rzeźbiarz, performer, akcjoner, twórca instalacji, filmów wideo. W latach 1988-93 studiował w ASP w Warszawie. W roku 1994 uczestniczył w wystawie Germination 8 w Zachęcie. Od połowy lat 90. w jego dokonaniach bierze górę zainteresowanie sprawami społecznymi, szczególnie refleksje nad rolą i miejscem sztuki w wielkich skupiskach miejskich. W 1997 r. odbyła się jego wystawa indywidualna w Kunsthalle w Bazylei. W 1998 r. jako jedyny Polak brał udział w wystawie Documenta X w Kassel, gdzie zaprezentował projekt Kosmonauta. W tym samym roku został zaproszony do udziału w wystawie głównej weneckiego Biennale. Do najbardziej znanych jego realizacji należy akcja Bródno 2000, podczas której zjednoczyło się ponad 200 mieszkańców jednego bloku, jednocześnie zapalając światła w oknach tak, aby tworzyły liczbę 2000. W 2001 r. uczestniczył w Pierwszym Biennale w Tiranie oraz wystawie zbiorowej Disilusion w budynku Secesji w Wiedniu. Wziął udział w prezentacji sztuki polskiej w Muzeum Sztuki Współczesnej w Chicago i Europaliach w Belgii. W 2002r. zrealizował Wielki Bal Kostiumowy dla Dzieci zadedykowany Januszowi Korczakowi, zorganizowany przez Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski.

Artystka sztuk wizualnych. W swoich pracach wykorzystuje wideo, animację komputerową i fotografię, zajmuje się malarstwem. Mieszka i pracuje w Warszawie.
W 2001 roku obroniła dyplom w Instytucie Sztuki Uniwersytetu Śląskiego w Cieszynie.
W roku 2002 otrzymała Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Rafał Jakubowicz, (ur. 1974) jest absolwentem ASP w Poznaniu. Jest doktorantem w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu im. A. Mickiewicza. W swoich pracach operuje różnymi mediami. Publikuje teksty o sztuce w prasie artystycznej oraz katalogach wystaw. Projekt Arbeitsdisziplin, który nie doszedł do skutku w poznańskiej Galerii Miejskiej Arsenał w związku ze sprzeciwem dyrekcji koncernu Volkswagen, pokazany został na wystawie w Squat Rozbrat w Poznaniu. W kwietniu tego roku artysta uczestniczył w wystawie Leichte Arbeit w Kesselhaus Kulturbrauerei w Berlinie, przygotowanej przez Galerię Raster.

Reżyserka, artystka wizualna, scenografka. Wystawia w kraju i za granicą, m.in.: Brooklyn Museum of Art (2007), NKB i Kunstwerke w Berlinie (2007), Museum on the Seam w Izraelu (2008), Casino Luksemburg w Luksemburgu (2008), CCA w Moskwie, Rydze, Narodowa Galeria Sztuki Zachęta i CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie. Jej prace znajdują się w prestiżowych kolekcjach sztuki, min: Hauser &Wirth, FRAC Poitou-Charentes, Narodowa Galeria Sztuki Zachęta, Kolekcja Parlamentu Europejskiego, Śląskie Muzeum Sztuk.

Malarka, autorka filmów, instalacji i fotografii. Ukończyła warszawską ASP (2001).

Jest absolwentem Wydziału Malarstwa i Filmu Animowanego Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Dyplom uzyskał w 1997 roku. Artysta wizualny, teoretyk. Twórca filmów animowanych oraz interdyscyplinarnych projektów wideo. Autor zbioru esejów. Pracuje na stanowisku adiunkta w Instytucie Sztuk Pięknych UMCS w Lublinie.

Jerzy Kosałka urodził się w 1955 r. w Będzinie. Absolwent wrocławskiej ASP w dziedzinie malarstwa. Współtwórca sukcesów Legendarnej Grupy Luxus. Artysta sztuk wizualnych uprawiający działalność interdyscyplinarną. Używa różnych mediów wykorzystując wszelkie techniki.

Jerzy Kosałka, wrocławianin,  jest jednym z ciekawszych artystów polskich swojego pokolenia. Tworzy obiekty, buduje instalacje, nierzadko są to projekty robione do konkretnego miejsca. Działa w przestrzeni publicznej. Performens też nie jest mu obcy. Potrafi wyczarować złotą rybkę i zamienić Coca Colę w wino. Sporadycznie zajmuje się teleportacją. Wolne chwile zajmuje mu połykanie ognia i studiowanie smokologii.

Choć z wykształcenia malarz, wypowiada się w wielu mediach, komentując bieżącą rzeczywistość i wykonując często prace osadzone w konkretnym kontekście. Ostatnio (2009) został laureatem konkursu im. Krystiany Robb-Narbutt, którego jury – jak można było przeczytać w komunikacie prasowym – „doceniło niezależność artysty i jego krytyczną postawę wobec obowiązujących mód i wobec komercjalizacji sztuki”. Sam twórca za symptomatyczny w stosunku do własnej postawy artystycznej uważa tytuł wywiadu, którego udzielił „Odrze” (lipiec-sierpień 2008) - Wolność, po prostu.