Nacho Lopez - Milagros y Revelaciones
Wyrazistość i reporterska prostota zdjęcia przestawiającego campesino, meksykańskiego wieśniaka, czytającego zniszczoną gazetę można uznać za kwintesencję stylu Nacho Lópeza (właśc. Ignacio López Bocanegra, 1923-1986), jednego z największych fotografów meksykańskich XX wieku, obok jego nauczyciela Manuela Álvareza Bravo. Twórczość Lópeza odzwierciedla przekonanie, że fotografia uzyskuje swoją pełnię w fotoreportażu. Zdjęcia utrwalają codzienność Meksyku kilku minionych dziesięcioleci, nadając jej rysów pozbawionej patosu wyjątkowości i autentyczności. W obiektywie jego aparatu biedni i mieszkańcy ulic stają się świadomymi swej roli aktorami o wyrazistej indywidualności. Podrzędne kantyny, tawerny i pulquerias, w których pijano pulque (tani alkohol z agawy) czy tancbudy zamieniają się w sceny, gdzie pierwszoplanową rolę gra niekłamana radość życia, komisariaty policji i więzienia są świadkami ludzkich dramatów i emocji. Religijna atmosfera świąt łączy mistykę z ekstatycznością fiesty. Śmierć styka się z życiem. „Humanistyczny reportaż” Lópeza może sugerować związki z ważną dla fotografii lat pięćdziesiątych tendencją najpełniej wyrażoną w „Rodzinie człowieczej”, wystawie przygotowanej przez Edwarda Steichena w 1955 roku w Museum of Modern Art w Nowym Jorku. Zdjęcia Nacho Lópeza, po raz pierwszy prezentowane w Polsce, powstały w latach pięćdziesiątych, w okresie „meksykańskiego cudu”. Aparat Lópeza był wnikliwym świadkiem ówczesnych głębokich przemian społecznych, wyznaczających drogę ku nowoczesności. Dzięki swojemu talentowi Nacho López jako pierwszy meksykański fotoreporter mógł korzystać z artystycznej swobody, w czasie gdy prasa i radio pozostawały pod kontrolą władz.
Powrót
Powrót
